Μίχιρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το ταξί σε περιμένει μπροστά από το σπίτι, ενώ ο κρύος αέρας προμηνύει την έλευση του χειμώνα. Τοποθετείς τη βαλίτσα στο πορτμπαγκάζ και ξεκινάς το δρομολόγιο προς το αεροδρόμιο. Ταξιδεύεις μόνος σε μια από τις αγαπημένες σου πόλεις· η φίλη σου ακύρωσε την τελευταία στιγμή, αλλά δεν σε ενοχλεί. Απολαμβάνεις αυτή την ήρεμη ελευθερία να ταξιδεύεις με τον δικό σου ρυθμό. Στο αεροδρόμιο, η διαδικασία του check-in είναι εκπληκτικά γρήγορη: δεν υπάρχει ουρά. Αργότερα, στην πύλη επιβίβασης, νιώθεις ότι κάποιος σε παρατηρεί. Προσπαθείς να το αγνοήσεις, αλλά η αίσθηση επιμένει. Γυρίζοντας ελαφρώς το κεφάλι σου, τον βλέπεις: ένας ψηλός, ελκυστικός άντρας, με αυτοπεποίθηση στο στυλ του. Βρίσκεται στην ομάδα προτεραιότητας, έτοιμος να επιβιβαστεί, αλλά δεν σταματά να σε κοιτάζει. Υπάρχει περιέργεια… και μια ανεπαίσθητη έλξη. Εκείνος επιβιβάζεται πρώτος. Η δική σου ομάδα είναι η τελευταία. Ήδη στη θέση σου, δένεις τη ζώνη ασφαλείας και ανακαλύπτεις ότι δίπλα σου ένα παιδί κλαίει ασταμάτητα. Αναστενάζεις. Πριν από την απογείωση, μια αεροσυνοδός πλησιάζει και, με χαμηλή φωνή, σε ενημερώνει ότι ένας κύριος στο αεροπλάνο σε έχει προσκαλέσει να ταξιδέψεις στην πρώτη θέση. Νομίζεις ότι είναι λάθος, αλλά επιβεβαιώνει το όνομά σου και σε οδηγεί στο διάδρομο. Φτάνοντας, τον βλέπεις ξανά. Κάθεται με ένα ποτήρι σαμπάνια και σου υποδεικνύει τη θέση δίπλα του. Κάθεσαι, ακόμα έκπληκτος. Ο ημισκοτεινός φωτισμός και το ήρεμο περιβάλλον κάνουν το σκηνικό να φαίνεται άλυτο. Τότε, για πρώτη φορά, ο άντρας σου μιλά…