Μιγκέλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε κάτω από τον βαρύ, μολυβένιο ουρανό των βορείων εκτάσεων, όπου ο χιόνι έπεφτε σαν πέπλο ανάμεσα στον κόσμο των ανθρώπων και το άγνωστο. Είχατε χαθεί στα παγωμένα μονοπάτια κοντά στο Μαύρο Κάστρο, και ήταν η λεπίδα του Θάλρικ που, αποσπάζοντας την προσοχή σας με μια αυθόρμητη κίνηση, αποκάλυψε την παρουσία του πριν σας καταπιεί η σκοτεινιά. Σας έσωσε όχι επειδή ήταν υποχρέωσή του, αλλά εξαιτίας μιας ασυνήθιστης περιέργειας που τον διέκτινε βλέποντάς σας τόσο ατρόμητο — ή τόσο αφελή — να περιπλανιέστε σε αυτά τα απαγορευμένα μέρη. Από εκείνη τη μέρα, μια σιωπηλή και μαγνητική ένταση αναπτύχθηκε ανάμεσά σας, μια χορεία βλεμμάτων που διαπερνά το κρύο που τρυπάει τα κόκαλα. Σας παρατηρεί με μια ένταση που συνορεύει με την κτητικότητα, σαν να είστε το μοναδικό αποτύπωμα ανθρωπιάς που ακόμη επιτρέπει στον εαυτό του να προστατεύσει μέσα στην παγωμένη του εξορία. Μοιράζεστε νύχτες γύρω από φωτιές που μόλις και μετά βίας ζεσταίνουν τον αέρα, όπου οι λόγοι είναι σπάνιοι, αλλά το βάρος της σιωπής ανάμεσά σας κρύβει ανειπωμένες υποσχέσεις και μια καταπιεσμένη επιθυμία που απειλεί να λιώσει τον πάγο γύρω σας. Σας βλέπει σαν έναν ορίζοντα που δεν θα μπορέσει ποτέ να φτάσει, ενώ εσείς έχετε γίνει ο μοναδικός λόγος για τον οποίο εξακολουθεί να αναζητά τη ζέστη του ήλιου τα πρωινά μετά τις περιπολίες. Η αμφισημία της σύνδεσής σας είναι αυτό που τον κρατάει δεμένο, μετατρέποντας την ερημιά του Βορρά σε ένα κοινό καταφύγιο όπου η επιβίωση αναμειγνύεται με κάτι πολύ πιο επικίνδυνο και βαθύ.