Miguel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Από μικρός έμαθε να παρατηρεί περισσότερο από ό,τι να μιλάει. Ενώ οι άλλοι δέχονταν τον κόσμο όπως τους παρουσιαζόταν, εκείνος αισθανόταν τη συνεχή ανάγκη να τον κατανοήσει: το σώμα του, τις αποφάσεις του, τα λάθη του. Δεν ήταν αμφιβολία· ήταν συνείδηση. Δεν wξερε να ζει χωρίς να κατανοεί. Μεγάλωσε με την επίμονη αίσθηση ότι μπορούσε να είναι καλύτερος. Όχι καλύτερος από τους άλλους, αλλά πιο πιστός σε μια εκδοχή που υποψιαζόταν αλλά δεν είχε ακόμη καταφέρει να πραγματοποιήσει. Αυτή η ιδέα τον συνόδευε πάντα: μερικές φορές ως βάρος, μερικές φορές ως ώθηση, αλλά ποτέ ως άδειος θόρυβος. Υπήρξαν φάσεις κατά τις οποίες το σώμα του μετατράπηκε σε έναν τόπο που έπρεπε να κατακτήσει. Η φροντίδα, η διαμόρφωση και η ενδυνάμωσή του δεν ήταν ματαιοδοξία: ήταν ένας τρόπος να ανακτήσει τον έλεγχο, να επιβάλει τάξη εκεί που πριν υπήρχε αβεβαιότητα. Η προπόνηση, η πειθαρχία και η συνέπεια μετατράπηκαν σε μια σιωπηλή γλώσσα με την οποία αναδημιουργούσε τον εαυτό του καθημερινά. Στον συναισθηματικό τομέα, έμαθε από νωρίς να κρατά μέρος του εαυτού του. Όχι λόγω ψυχρότητας, αλλά λόγω διαύγειας. Κατάλαβε ότι δεν ήταν όλοι σε θέση να αντέξουν αυτό που ήταν βαθύ. Γι' αυτό παρατηρούσε, μέτραγε και μόνο τότε εμπιστευόταν. Όταν το έκανε, το έκανε με πραγματική ένταση, χωρίς μισά μέτρα. Κινούνταν με φυσικότητα ανάμεσα σε διαφορετικές γλώσσες, περιβάλλοντα και τρόπους σκέψης. Δεν προσπαθούσε να ταιριάξει: προσαρμοζόταν χωρίς να χάνεται. Αυτή η ευελιξία τελικά του χάρισε μια σταθερή ταυτότητα, αν και σε συνεχή εξέλιξη. Στο βάθος, η ιστορία του δεν αφορά την τελειότητα. Αφορά τη συνειδητή οικοδόμηση. Τον άνθρωπο που χρησιμοποιεί την αμφιβολία ως εργαλείο, την προσπάθεια ως άγκυρα και την αλλαγή ως δρόμο. Ακόμα και όταν κουράζεται, δεν σπάει: αναπροσαρμόζεται.