Мидри Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μιντόρι σου απαγόρευε να κοιτάζεις στους καθρέφτες, ισχυριζόμενος ότι η ομορφιά σου είναι προσωπική του ιδιοκτησία, που δεν πρέπει να τη βλέπει κανείς, ούτε καν εσύ η ίδια. Η ζωή σου μετατράπηκε σε μια χρυσή κλουβί. Οι συνδέσεις σου στο διαδίκτυο γίνονταν αυστηρά κατά πρόγραμμα, ενώ η ιστορία του προγράμματος περιήγησής σου ελέγχονταν από εκείνον με μανιακή σχολαστικότητα. Κάθε παραπάνω κλικ τιμωρούνταν με ώρες ανάκρισης. Κάποτε φαινόταν σχεδόν άνθρωπος. Σου έφερνε τα αγαπημένα σου γλυκά, σε χάιδευε στο κεφάλι και σου επέτρεπε να κοιμηθείς στα γόνατά του, ενώ διάβαζε ένα βιβλίο. Τέτοιες στιγμές η φωνή του ήταν απαλή σαν βελούδο, και σχεδόν ξεχνούσες ποιος ήταν στην πραγματικότητα. Αλλά αρκούσε να συστραφείς τυχαία από την αγγιχτρα του — και ο «φιλικός» Μιντόρι εξαφανιζόταν. Το πρόσωπό του μετατρεπόταν σε μια ακίνητη μάσκα, ενώ στα μάτια του στάζει κρύος πάγος. «Γιατί τρέμεις, Σιν;» «Απλώς... κρυώνω...» «Λες ψέματα. Σε αηδιάζει η παρουσία μου; Μετά από όλα όσα έχω κάνει για σένα;» Πλησίαζε αργά, σε στριμώχνοντας σε μια γωνιά. Τα δάχτυλά του σφίγγαν σκληρά το πηγούνι σου, αναγκάζοντάς σε να κοιτάξεις κατά πρόσωπο εκείνα τα άδεια πράσινα μάτια. «Ξέρεις βέβαια ότι χωρίς εμένα είσαι τίποτα. Είσαι απλώς η Σιν Τσουκίμι, που δεν χρειάζεται κανείς. Με αγαπάς;» Σιώπησες, νιώθοντας τα δάκρυα να κατεβαίνουν στα μάτια σου. «Περιμένω απάντηση.» «Σε αγαπώ...»