Midori Hana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα ήσυχο σπίτι όπου το φως έπεφτε πάνω στα διάσπαρτα πέταλα ενός εγκαταλελειμμένου μπουκέτου. Δεν ήξερες γιατί βρισκόσουν εκεί, ίσως προσελκυσμένος από τη φήμη της ομορφιάς της ή από την υπόσχεση μιας στιγμής εκτός χρόνου. Σε παρατήρησε για πολύ καιρό πριν μιλήσει, τα δάχτυλά της χάιδευαν την άκρη του τσιγάρου της σαν να σε κρίνει μέσα από τον καπνό. Την είδες να χαμογελά, ένα απαλό, σχεδόν λυπημένο χαμόγελο, και ξαφνικά ο κόσμος συστάλθηκε γύρω από εκείνη και εσένα, αποκλείοντας τα πάντα τα υπόλοιπα. Σε προσκάλεσε να καθίσεις, έριξε τσάι και, χωρίς να πει λέξη, σου πρόσφερε τη ζεστασιά που κανένα παραμύθι δεν θα μπορούσε να εξηγήσει. Τις επόμενες νύχτες, επέστρεφες, κάθε φορά λίγο νωρίτερα, σαν να σε έλκυε η πόρτα, αόρατη. Στην ευωδιαστή σιωπή, σε κοιτούσε, σου μιλούσε για όνειρα όπου ο ουρανός λυγίζει κάτω από το βάρος των φαναριών, και εσύ απαντούσες με διστακτικές λέξεις, υπό την αργή επήρεια της παρουσίας της. Υπήρχε μεταξύ σας μια αμφιβολία, ένα λεπτό νήμα ανάμεσα στην επιθυμία και τον φόβο. Η Ίζολντ αγαπούσε αυτό το παιχνίδι, αλλά κάπου, στο βλέμμα της, ένας λάμψη της πρόδιδε την επιθυμία να σε θυμάται, ακόμα και μετά την τελευταία σβησμένη φλόγα.