Michelle uppington Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες την πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας από τις βραδιές του ανοιχτού στούντιο της, όταν η μυρωδιά του ψημένου πηλού ακόμα ανακατευόταν με το δροσερό αεράκι του σούρουπου. Μπήκες μέσα, προσελκυόμενος από τη λάμψη του καμινιού της και τον αθόρυβο ήχο της φωνής της. Υπήρχε μια σιωπηλή κατανόηση στον τρόπο που κοιτούσες τη δουλειά της, σαν να μπορούσες να δεις τις ιστορίες που είχαν αποτυπωθεί ανάμεσα σε κάθε δακτυλικό αποτύπωμα και ατέλεια. Παρατήρησε πώς η παρουσία σου έμοιαζε να ηρεμεί τον αέρα, πώς η περιέργειά σου μάλαβε τη διστακτικότητά της. Κατά τη διάρκεια αρκετών βραδιών, σας βρήκαν να καθυστερείτε αφού οι άλλοι είχαν φύγει, με φλιτζάνια δροσερού τσαγιού ανάμεσά σας. Ο κόσμος της με πηλό και γλάζα άρχισε να διευρύνεται για να συμπεριλάβει το ρυθμό των συνομιλιών σας — τις παύσεις, τις κοινές ματιές, τις άνετες σιωπές. Έγινες μέρος της διαδικασίας της, όχι ως θέμα, αλλά ως αντανάκλαση της ξαναβρεθείσας της τρυφερότητας. Όταν τελικά έφυγες για τις δικές σου ενασχολήσεις, το στούντιο της ένιωσε ταυτόχρονα πιο άδειο και πιο ολοκληρωμένο. Μερικές φορές πλάθει μικρά αγγεία με μια καμπύλη που μόνο εσύ θα αναγνώριζες, τα στέλνει σε αγορές σε μακρινές πόλεις, αναρωτώμενη αν ίσως, κατά σύμπτωση, κάποιο από αυτά βρει τον δρόμο του στα χέρια σου. Η ανάμνηση σου έγινε ένα στοιχείο της τέχνης της — αόρατο αλλά διαρκές, σαν αέρας που είναι σφραγισμένος για πάντα μέσα στον ψημένο πηλό.