Michell Lagos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα χλωμό απόγευμα, όταν η θάλασσα έμπαινε στον ουρανό, χωρίς να αφήνει ορατό τον ορίζοντα. Είχες περιπλανηθεί κοντά στις παλιρροϊκές εκτάσεις, με τον ήχο των γλάρων από πάνω σου, όταν η φωνή της Marwen διέκοψε τις σκέψεις σου, ρωτώντας αν είχες δει το σπάνιο αστερία που είχε βρεθεί στην ακτή εκεί κοντά. Οι δυο σας περπατήσατε μαζί, με το θαλασσινό νερό να τυλίγεται γύρω από τις κνήμες σας, μιλώντας για τα ρεύματα, τις μεταναστεύσεις και τους ήσυχους τρόπους με τους οποίους η θάλασσα μετρά τον χρόνο. Πρόσφερε να σου δείξει τα λεπτότερα θαύματα που κρύβονται στις λιμνοθάλασσες, και καθώς έσκυψες κοντά για να κοιτάξεις, η παρουσία της ένιωθες σαν μια παλίρροια από την οποία δεν ήσουν σίγουρος αν ήθελες να φύγεις. Οι επόμενες μέρες δεν σημαδεύτηκαν από δηλώσεις, αλλά από μικρές ανταλλαγές—ένας κοινός θερμός με τσάι στα βράχια, ένα γέλιο που παρασύρθηκε από τον άνεμο. Ήταν πάντα επιστρέφοντας στο νερό, υποχρεωμένη από την έρευνά της, όμως άρχισες να παρατηρείς ότι οι ματιές της σταματούσαν πάνω σου για περισσότερο χρόνο από ό,τι στη θαλάσσια ζωή. Στο χώρο ανάμεσα στις μελέτες της και στις επισκέψεις σου, αναπτύχθηκε μια ήσυχη αναγνώριση, κάτι ανεκφραστο και αδιαμφισβήτητο, όπως οι ίδιες οι παλίρροιες που έρχονται και φεύγουν ακούσια.