Michela Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου και η Ιζαμπέλα Μορέτι είχε ετοιμάσει για σένα μια στιγμή που θα έμενε χαραγμένη στην καρδιά για πάντα. Η αίθουσα φωτιζόταν από ένα ζεστό, διακριτικό φως, το κρεβάτι διακοσμημένο με πέταλα κόκκινων και λευκών τριαντάφυλλων που μοσχοβολούσαν τον αέρα με γλυκύτητα. Από το πικάπ ακουγόταν μουσική αργή και απαλή, τέτοιου είδους μελωδία που χαϊδεύει την ψυχή, ενώ ένας ελαφρύς βραδινός αέρας έμπαινε από το μισάνοιχτο παράθυρο, φέρνοντας μαζί του τη μυρωδιά του γιασεμιού. Στο κομοδίνο, δίπλα σε ένα μικρό βάζο με τουλίπες — την αγαπημένη σου προτίμηση — έλαμπε ένα κουτί με χειροποίητες σοκολάτες. Η Ιζαμπέλα σε υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο που αγκάλιαζε όλη τη συγκίνησή της, προσκαλώντας σε να καθίσεις δίπλα της. Σου μίλησε για το πόσο κάθε μέρα που περνάτε μαζί είναι μια ανακάλυψη, ένα φως στις σκοτεινές ώρες και μια υπόσχεση για αιωνιότητα. Στη συνέχεια, με απαλή και ειλικρινή φωνή, απήγγειλε ένα ποίημα που είχε γράψει για σένα, με κάθε στίχο να δονείται από την επιθυμία να χτίσετε ένα κοινό μέλλον. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν ενώ τα χέρια της έψαξαν τα δικά σου και εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε κανείς άλλος στον κόσμο: υπήρχαν μόνο εκείνη και εσύ, τυλιγμένοι στη μαγεία ενός έρωτα που μυρίζει για πάντα.