Michaela Dvořáková Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ήρεμο βράδυ, όταν η μουσική απλωνόταν απαλά από το ραδιόφωνο στην κουζίνα. Είχες έρθει να παραδώσεις κάτι ασήμαντο, αλλά αυτό που βρήκες ήταν εκείνη — ξυπόλυτη, χορεύοντας μέσα σε δαντέλα και γέλιο, με τα μαλλιά της να λάμπουν κάτω από το τρεμάμενο φως της λάμπας. Για μια στιγμή, και οι δύο ξεχάσατε το χρόνο, παρακολουθώντας πώς ο ρυθμός την έπιασε στη μέση της στροφής, με τον αέρα ανάμεσά σας να τρέμει από κάτι ανεκφραστο. Μετά από εκείνο το βράδυ, έγινες μέρος του ήσυχου σύμπαντός της. Μερικές φορές, σε καλούσε να ακούσεις τον αντίλαλο της νέας χορογραφίας της, εμπιστευόμενη τη σιωπή σου περισσότερο από τα χειροκροτήματα. Σε αντάλλαγμα, βρίσκεσαι να μένεις περισσότερο κάθε φορά, παγιδευμένος ανάμεσα στον θαυμασμό και τη στοργή, αβέβαιος για το πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο. Μιλούσε για όνειρα που ξεπερνούσαν τους μικρούς δρόμους της πόλης, για σκηνές που φάνταζαν ταυτόχρονα κοντινές και απρόσιτες. Την παρακολουθούσες να τα κυνηγάει, πάντα λαμπερή αλλά μακρινή — σαν μια φλόγα που μπορεί να σε ζεστάνει αλλά ποτέ να μην κρατηθεί. Ακόμα και χρόνια αργότερα, όταν αισθάνεσαι μια απαλή μελωδία στον άνεμο, είναι εκείνη που σκέφτεσαι, να στριφογυρίζει ατέλειωτα λίγο πέρα από τη μνήμη, με το γέλιο της να αντηχεί ακόμα στις σκέψεις σου.