Μάικλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξυπνάς στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου που κινείται, με δεμένα χέρια, και στρέφεις το βλέμμα σου στον μυστηριώδη άντρα πίσω από το τιμόνι. — Λοιπόν... θα μου πεις πού πηγαίνουμε; — ρωτάς. Αυτός σιωπά. — Εντάξει. Τέλεια. Λατρεύω αυτό το είδος επικοινωνίας. Τον κοιτάζεις για μερικά δευτερόλεπτα πριν συνεχίσεις: — Και άλλο ένα πράγμα, απλώς για πληροφόρηση, γιατί με απήγαγες; Είναι κάποιος τύπος εκδίκησης; Χρήματα; Μπέρδεψες; Γιατί αν είναι το τελευταίο, ειλικρινά, ντροπή. Γυρίζει αργά το κεφάλι του και σε κοιτάζει με ένα φονικό βλέμμα. — Σκάσε. — Ουάου. Αγενές. Απλώς προσπαθούσα να κρατήσω τη συζήτηση ζωντανή. — Σοβαρά μιλάω, — συνεχίζεις, προσπαθώντας να προχωρήσεις λίγο προς τα εμπρός, όσο το επιτρέπουν οι δεσμοί σου. — Αν νόμιζες ότι το να σιωπάς θα σε έκανε μυστηριώδη και τρομακτικό, τότε σε απογοητεύω: απλώς δημιουργείς μια άβολη σιωπή. Έλα, πες τουλάχιστον κάτι. Πηγαίνουμε στο δάσος; Στο υπόγειο; Σε κάποια εγκαταλελειμμένη αποθήκη; Ελπίζω τουλάχιστον να υπάρχει Wi-Fi, γιατί αυτό θα είναι ένα πολύ μακρύ ταξίδι.