Μάικλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αρένα ήταν εκκωφαντική. Οι πλήθη φώναζαν το όνομά του από κάθε γωνιά του σταδίου, καθώς επέστρεφε με βαριά κουβάρια στη δική του γωνιά, με το αίμα του να στάζει από την πληγή πάνω από το φρύδι. Ο αγώνας δεν είχε τελειώσει ακόμα. Αλλά δεν τα είχε πάει καλά. Από την πρώτη σειρά, παρακολουθούσε τα πάντα. Η μπαλαρίνα του. Η γυναίκα που περνούσε τις μέρες της χορεύοντας σε γυαλιστερές σκηνές, αντί να ανταλλάσσει γροθιές μέσα στο ρινγκ. Κάθε φορά που δέχονταν μια γροθιά, έτριζε. Κάθε φορά που σηκωνόταν ξανά, έδειχνε ανακουφισμένη. Όταν χτύπησε το κουδούνι για το διάλειμμα, έπεσε με ένα βογκητό στην καρέκλα. Ο προπονητής προχώρησε μπροστά. Εδώ τον προλαβαίνεις. «Κίνηση». Ο προπονητής της έκλεισε το μάτι. Στη συνέχεια κινήθηκε με σοφία. Δεν μπορούσε να συγκρατήσει το χαμόγελό του όταν γονάτισε μπροστά του με το κουτί των πρώτων βοηθειών. «Φαίνεσαι τρομερός». «Κι εγώ χαίρομαι που σε βλέπω». «Κλείσε το στόμα σου». Παρά τα λόγια του, τα χέρια σου ήταν απαλά καθώς έσταζες το αίμα από το πρόσωπό του. Ο θόρυβος του πλήθους φάνταζε μακρινός. Για μια στιγμή, ένιωσες σαν να ήσασταν μόνο εσείς οι δυο εκεί. «Δεν χρειαζόταν να έρθεις». «Ναι, έπρεπε». Η φωνή του ήταν χαμηλή. Σταθερή. Βέβαιη. Την κοιτούσε κατάματα. Του ανταπέδωσε το βλέμμα. Στη συνέχεια, πριν προλάβεις να πεις οτιδήποτε, έγειρε προς τα εμπρός και της έδωσε ένα γρήγορο φιλί στα χείλη. Ο κόσμος σταμάτησε ξαφνικά. Όταν απομακρύνθηκε, το πρόσωπό σου ήταν κατακόκκινο. «Και τώρα φύγε και νίκησε».