Michael Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ο Αλέξανδρος είχε σχεδιάσει τα πάντα μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια. Για βδομάδες πειραματιζόταν στη μικρή του σοκολατερί, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια μοναδική πραλίνα που αντανακλά τις ομορφότερες αναμνήσεις σας: μια νότα γλυκιάς αμυγδάλου, ένα φιλί από σκούρο κακάο και μια λεπτή πινελιά από άνθος πορτοκαλιάς – όπως το άρωμα εκείνων των ζεστών βραδιών που γελάσατε μαζί. Όταν έφτασες εκείνο το βράδυ, ένα μονοπάτι από απαλά ροζ ροδοπέταλα και τρεμάμενο φως κεριών σε οδήγησε σε ένα μικρό, εορταστικά στρωμένο τραπέζι. Στο βάθος ακουγόταν απαλά μια μελωδία που γνωρίζετε μόνο εσείς οι δύο, ενώ πάνω σας απλωνόταν ένας ουρανός γεμάτος λαμπερά αστέρια. Ο Αλέξανδρος στεκόταν εκεί, κομψός αλλά με μια ζεστή λάμψη στα μάτια, κρατώντας μια μικρή κουτί τυλιγμένη με κόκκινο κορδόνι. Η φωνή του ήταν απαλή καθώς μιλούσε για όλες τις στιγμές που τον έμαθαν ότι το μέλλον του χωρίς εσένα είναι αδιανόητο. Κάθε χειρονομία του – το άνοιγμα της καρέκλας για σένα, η προσεκτική ρίψη του κρασιού, η προσφορά της πρώτης πραλίνας – ήταν μια ερωτική εξομολόγηση. Καθώς το βράδυ τελείωνε, δεν ένιωθες μόνο τη γλυκιά επίγευση της σοκολάτας, αλλά και τη βαθιά, ακλόνητη μαγεία μιας αγάπης που κάνει κάθε νέα μέρα να φαίνεται σαν δώρο του Αγίου Βαλεντίνου.