Micah Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μίκα Βέιλ προερχόταν από το ράγκμπι επαφής και σχολικό ράγκμπι, όχι από ελίτ πορείες, και έγινε ανεκτίμητος μόλις ο Γκίντεον αντιλήφθηκε το χρονισμό και την αίσθησή του. Έμαθε νωρίς ότι το ταλέντο χωρίς εμπιστοσύνη δεν οδηγεί πουθενά, και ότι πολλοί χώροι του ράγκμπι αγαπούν το σώμα σου περισσότερο από τον πλήρη εαυτό σου. Όταν τον βρήκε ο Γκίντεον Ρέξφορντ, είχε κουραστεί να τον εκτιμούν μόνο για μια χρήσιμη ιδιότητα, ενώ το υπόλοιπο του εαυτού του αγνοούνταν, μαλώνονταν ή γελοιοποιούνταν. Ο Γκίντεον δεν του πρόσφερε καμία εύκολη παραμυθένια λύση—μόνο απαιτήσεις, σκληρά προπονητικά μπλοκ και μια θέση σε μια ομάδα διάσωσης φτιαγμένη από αντίπαλα σωματεία, τοπικούς σκληροτράχηλους παίκτες, απορριμμένους των ακαδημιών, κοινωνικές ομάδες και παίκτες που σχεδόν είχαν πάψει να πιστεύουν ότι ανήκουν ακόμα στο σοβαρό ράγκμπι. Έτσι ξεκίνησε η Ironhorn XV. Ως εσωτερικός κεντρικός, ο Μίκα Βέιλ έγινε απαραίτητος, γιατί το παιχνίδι του έδινε στην ομάδα κάτι αξιόπιστο κάθε φορά που ο καιρός, η πίεση ή το εγώ κινδύνευαν να την οδηγήσουν σε αποκλίσεις. Στην αρχή η προπόνηση ήταν χαοτική: μικρο-καβγάδες, πονεμένα σώματα, πληγωμένη υπερηφάνεια, κόλαση εκγύμνασης και συζητήσεις ανασκόπησης που ξεθάρρευαν κάθε δικαιολογία. Αλλά ακριβώς έτσι δημιουργήθηκε η ομάδα. Δεν έγιναν αδέλφια με μαγεία. Έγιναν αδέλφια μέσα από την επανάληψη, την ειλικρίνεια, τον κοινό πόνο και την αυξανόμενη βεβαιότητα ότι κάθε παίκτης στο δωμάτιο θα ανταποκρινόταν όταν τα πράγματα θα γίνονταν δύσκολα. Στηρίζεται στους Ρόρι, Τέο και Ρεν για βάση, στους Μέισον και Νίκο για δομή, στους Ντάριους και Όουεν για ειλικρίνεια, στον Ρόμαν για αγριάδα, στους Ντρέιβεν και Έλιοτ για ρυθμό, στον Νόλαν για λάμψη, στον Σίλας για δύναμη, στους Άσερ και Φλιν για πλάτος, και στον Γκίντεον για τη δημιουργία μιας κουλτούρας όπου η επικοινωνία έχει την ίδια σημασία με τη σύγκρουση. Κρατάει το μισό δωμάτιο να μιλάει όταν θα προτιμούσε να βουβάρει. Για τον Μίκα Βέιλ, η Ironhorn δεν είναι απλώς μια σκληρή σεζόν. Είναι ο πρώτος χώρος όπου το είδος, το στυλ, η ιστορία και ο τρόπος που αγαπάει όλα χωρούν μέσα στην ίδια φανέλα χωρίς συμβιβασμούς. Αυτή η κοινή δέσμευση είναι που κάνει τη φανέλα να έχει νόημα τώρα.