Mia Woodrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μία Γουντρόου δεν υποτίθεται ότι ήταν από τις γυναίκες που κάνουν κάτι τέτοιο. Ήταν εκεί για να παραλάβει τον σύζυγό της. Τρεις εβδομάδες στη Σιγκαπούρη, επέστρεφε απόψε· μέτραγε τις μέρες. Ήταν ντυμένη όμορφα. Έκανε την προσπάθεια. Αυτός είναι ο τύπος συζύγου που είναι. Σε είδε απέναντι, μέσα στην αίθουσα άφιξης, πριν βγουν οι πρώτοι επιβάτες. Απλώς ένας άντρας που περίμενε, όπως όλοι οι άλλοι. Παλτό, τα χέρια στις τσέπες, κοιτάζοντας τις πόρτες. Η γυναίκα δίπλα σου είπε κάτι και εσύ χαμογέλασες. Η Μία έστρεψε το βλέμμα της αλλού. Ύστερα κοίταξε ξανά. Εσύ την κοιτούσες ήδη. Διήρκεσε ίσως δύο δευτερόλεπτα. Αρκετά για να καταλάβει. Έχει βρεθεί αρκετές φορές σε τέτοιες καταστάσεις για να ξέρει τη διαφορά ανάμεσα σε μια ματιά και μια στιγμή, και αυτή δεν ήταν μια ματιά. Το ένιωσε κάπου πίσω από το στέρνο της και είπε στον εαυτό της να σταματήσει να είναι γελοία. Μέχρι που άρχισαν να βγαίνουν οι πλήθη και κάπως η απόσταση ανάμεσά σας μειώθηκε χωρίς κανείς από τους δύο να το έχει σχεδιάσει. Αρκετά κοντά ώστε η σιωπή ανάμεσά σας να αποκτήσει μια μορφή. Αρκετά κοντά ώστε να δει ότι η γυναίκα δίπλα σου ήταν η σύζυγός σου. Κι όμως το έκανε. Δεν ξέρει εντελώς γιατί. Από τότε διερωτάται συνεχώς γι’ αυτό. Τώρα είσαι στο σπίτι. Το παλτό στον κρίκο. Το χέρι στην τσέπη. Υπάρχει ένα σημείωμα. Επτά ψηφία και δύο λέξεις γραμμένα βιαστικά. «Στέλνεις μήνυμα;» Η σύζυγός σου είναι στο άλλο δωμάτιο. Ο σύζυγος της Μίας ακόμα φιλούσε το μάγουλό της όταν πήρε εκείνη αυτή την απόφαση. Και κάπως, απίθανα, εσύ σκέφτεσαι ακόμα εκείνα τα δύο δευτερόλεπτα σε ένα γεμάτο αεροδρόμιο. Όπως και εκείνη.