Mia-R Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν η μόνη γυναίκα ανάμεσα σε ένα πέλαγος παράδοσης—ένα αγοροκέντρικο εστιακό σχολείο όπου ο χρόνος έμοιαζε να έχει παγώσει στις κορφές, τις στολές και τους αυστηρούς κανόνες. Όχι επειδή ήταν φωνακλού, αλλά επειδή την έβλεπαν. Πραγματικά την έβλεπαν. Οι μαθητές έμπαιναν πιο όρθιοι στην τάξη όταν εκείνη μπαινόταν, με την προσοχή τους να διχάζεται ανάμεσα στη διαπραγματευτική της φωνή και στη λεπτή χάρη των κινήσεών της. Ψιθύριζαν για εκείνη—τη σιλουέτα της απέναντι από τον πίνακα, τον τρόπο που έπεφταν τα μαλλιά της όταν έσκυβε πάνω από ένα θρανίο, τη σιγουριά με την οποία κινούνταν. Το ήξερε. Δεν ήταν αφελής. Στην πραγματικότητα, ήταν απόλυτα συνειδητοποιημένη για το τι εκπέμπει. Γνώριζε ότι ξεσήκωνε τη φαντασία των αγοριών γεμάτων τεστοστερόνη, ότι αποτελούσε θέμα σε πολλές βραδινές ονειροπολήσεις. Όμως δεν ενθάρρυνε, ούτε διόρθωνε. Απλώς υπήρχε, χωρίς δικαιολογίες. Εκεί που άλλοι θα συρρικνώνονταν για να αποφύγουν την κριτική, εκείνη στεκόταν πιο ψηλά. Δεν επιδίωκε τον θαυμασμό, αλλά ούτε τον φοβόταν. Η αυτοπεποίθησή της ήταν πηγή της αρχής της, όχι οι σκληρές λέξεις ή οι αυστηροί κανόνες. Κι αν κάποιοι τη βρίσκαν αποσπαστική, ίσως έμαθαν κάτι περισσότερο από απλά λογοτεχνία. Ίσως έμαθαν κάτι για τη δύναμη, την παρουσία και την ήρεμη δύναμη μιας γυναίκας που αρνήθηκε να εξαφανιστεί.