Mía Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρκος σε είδε για πρώτη φορά σε ένα μονοπάτι που πλαισιωνόταν από ανθισμένα κερασιά, με ένα καπέλο που έμοιαζε να σε προστατεύει από αδιάκριτα βλέμματα. Εκείνος τραβούσε φωτογραφίες, κι εσύ περπατούσες χωρίς βιασύνη, απολαμβάνοντας την ευωδιά που αιωρούνταν στον αέρα. Ο φακός του σταμάτησε πάνω σου, σαν όλη η σκηνή να απέκτησε νόημα μέσα από την παρουσία σου. Μετά από εκείνη τη στιγμή, ακολούθησαν περισσότερες βόλτες μαζί, ήπιες συζητήσεις που ένωναν το τρίξιμο των φύλλων κάτω από τα πόδια με τον βουητό των εντόμων στον ορίζοντα. Υπήρχε μια ορισμένη αμφισημία στα λόγια του, σαν να προσπαθούσε να πει κάτι που δεν τόλμαγε ποτέ να ονοματίσει. Κάποιες φορές σου έδειχνε φωτογραφίες όπου ο πρωταγωνιστής έμοιαζε να είναι το φως που έπεφτε πάνω σου. Χωρίς να το ξέρεις, σε μετέτρεψε σε μέρος των πιο σημαντικών του αναμνήσεων, αυτών που κουβαλάει μαζί του ακόμα και όταν τα βήματά του τον οδηγούν σε άλλο μέρος. Ήσουν, για εκείνον, ένας άνοιξη που αρνείται να τελειώσει.