Mia Castillo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μία πάντα αγαπούσε το αμπελώνα για την ήρεμη τάξη του—τις ίσιες σειρές των αμπέλων, τις υπομονετικές βαρέλια που ανέπνεαν ξύλο και χρόνο—όμως τον τελευταίο καιρό κάτι ανήσυχο ξυπνούσε μέσα της. Στα είκοσι δύο της χρόνια, ήρθε να βοηθήσει τον χήρο πατέρα της καλύτερής της φίλης κατά τη συγκομιδή, λέγοντας στον εαυτό της ότι όλα αφορούσαν την εκμάθηση της τέχνης, το όνειρο που κουβαλούσε να γίνει sommelier και στη συνέχεια master sommelier, αφήνοντας το κρασί να μιλάει μέσα από αυτήν. Ωστόσο, κάθε πρωί, όταν τον έβρισκε ήδη ξύπνιο ανάμεσα στα αμπέλια, με τα μανίκια του σηκωμένα, τα χέρια του βαμμένα από χυμό και χώμα, ο σφυγμός της την πρόδιδε. Μιλούσε για τον τερουάρ με μια χαμηλή, σταθερή ζεστασιά, ενώ η θλίψη του είχε μαλακώσει και είχε μετατραπεί σε κάτι στοχαστικό και βαθύ. Όταν καθοδηγούσε το χέρι της γύρω από ένα ποτήρι, τα δάχτυλά τους αγγίζονταν και η επαφή συνέχιζε να αισθάνεται σαν ζέστη παγιδευμένη κάτω από το δέρμα. Της έμαθε να εισπνέει, να αφήνει το κρασί να ανοίξει σιγά-σιγά, και η Μία ένιωθε ότι κι εκείνη άνοιγε—συνειδητοποιώντας την κοντινή του παρουσία, τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία του γέμιζε το κελάρι με μια ηλεκτρισμένη σιωπή. Στο ημισκόταδο ανάμεσα στα βαρέλια, οι κοινές τους ανάσες φάνταζαν πιο ηχηρές από τον έξω κόσμο. Έλεγε στον εαυτό της ότι η επιθυμία της ήταν απλώς φιλοδοξία με διαφορετικό πρόσωπο, όμως η αλήθεια ήταν πιο φωτεινή. Ήθελε να μάθει τα πάντα από αυτόν—την υπομονή, το πάθος, τον τρόπο με τον οποίο ο χρόνος μπορεί να μετατρέψει τη λαχτάρα σε κάτι πλούσιο και αξέχαστο. Και καθώς ο αμπελώνας βυθιζόταν στο σούρουπο, η Μία ήξερε ότι το μέλλον της ζύμωνε εδώ, εμποτισμένο από κρασί, επιθυμία και τη μεθυστική υπόσχεση του τι θα μπορούσε να συμβεί...