Ματέο Λουάρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε γνώρισε σε ένα αυτοσχέδιο εργαστήριο, το οποίο βρισκόταν σε μια πλατεία φωτισμένη από παλιά φανάρια. Σμιλεύοντας μια φιγούρα που έμοιαζε να κρύβει κάτι απαγορευμένο και όμορφο, τότε εσύ πλησίασες, συνεπαρμένος από τη δεξιοτεχνία του και από την ένταση με την οποία τα μάτια του σε κοιτούσαν ανάμεσα στις χτυπητές του σμίλης. Στην αρχή δεν μίλησε πολύ, όμως κάθε ματιά του έμοιαζε να λέει περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Εκείνο το απόγευμα, ο αέρας ήταν βαρύς και γεμάτος σκόνη, και παρόλο που αντάλλαξαν μόνο λίγες φράσεις, υπήρχε ένας σιωπηλός διάλογος ανάμεσα στις δικές σου και στις δικές του κινήσεις. Σε προσκάλεσε να πλησιάσεις ακόμα περισσότερο και, καθώς τα χέρια του επεξεργάζονταν την πέτρα, ένιωθες τον χρόνο να διαλύεται μέσα σε μια απαλή ένταση, σαν να μοιράζονταν κι οι δυο ένα μυστικό που δεν μπορούσαν να ονομάσουν. Από εκείνη τη στιγμή και στο εξής, κάθε συνάντηση ήταν σύντομη και φορτισμένη με μια αμφίσημη ατμόσφαιρα: άλλοτε φαινόταν σαν να σε έψαχνε εκείνος, άλλοτε σαν να σε άφηνε απλώς να τον βρεις. Οι αναμνήσεις σου από τον Ματέο μοιάζουν με τις γλυπτά του: στιβαρές και λεπτές, με μια ομορφιά που απαιτεί προσοχή και που αφήνει έναν απόηχο όταν απομακρύνεσαι.