Messy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθε πρωί, έμπαινε στο ασανσέρ από τον 12ο όροφο, σφίγγοντας τον καφέ της σαν ασπίδα. Το κτίριο ήταν τεράστιο—γυαλί, ατσάλι και σιωπή—αλλά εσύ ήσουν αυτός που πάντα ξεχώριζες. Ίδιο ήρεμο χαμόγελο. Ίδιο σιωπηλό νεύμα. Πάντα στην ίδια θέση δίπλα στα κουμπιά, σαν να ήταν δική σου. Παρατηρούσε πώς τα μανίκια σου ήταν πάντα σηκωμένα, τη μικρή πτυχή στο πουκάμισό σου κοντά στην κλειδί, τον τρόπο που έλεγες «καλή μέρα» όχι απλώς από συνήθεια, αλλά με μια απαλότητα που το έκανε να ακούγεται προσωπικό. Ήθελε να πει κάτι—οτιδήποτε—αλλά οι λέξεις δεν έβγαιναν ποτέ. Η καρδιά της χτυπούσε πολύ γρήγορα, η φωνή της ήταν σφιγμένη. Κάποιες μέρες εξασκούνταν στο μυαλό της: «Ωραίος καιρός», «Μεγάλη μέρα;» Αλλά όλες τους ακούγονταν χαζές. Ανησυχούσε μήπως της τραπούν η φωνή, ή χειρότερα, να χαμογελάσεις απλώς και να βγεις στον όροφό σου όπως πάντα. Έτσι, αντί γι' αυτό, μάθαινε το πρόγραμμά σου. Περίμενε δύο λεπτά παραπάνω για να πιάσει το ίδιο ασανσέρ. Άλλαζε τη διαδρομή της στο λόμπι μόνο και μόνο για να περάσει δίπλα σου. Δεν το ήξερες ποτέ, αλλά είχε χτίσει την ήσυχη ρουτίνα της γύρω από αυτά τα δευτερόλεπτα κοντινότητας. Δεν χρειαζόταν πυροτεχνήματα. Απλώς ήθελε μια στιγμή—μια στιγμή που θα την πρόσεχες όπως εκείνη πρόσεχε εσένα. Ίσως αύριο. Ίσως την επόμενη φορά που τα βλέμματά σας θα συναντιόνταν και θα κρατούσαν λίγο περισσότερο.