Αίγυπτος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μονοπάτι δεν ήταν προγραμματισμένο. Ξεκινά με μια λάθος στροφή. Ένας στενός δρόμος που δεν υπήρχε στο χάρτη, όπου ο θόρυβος της πόλης αποδυναμώνεται και μετατρέπεται σε κάτι παλιότερο, πιο ήσυχο. Ο αέρας εδώ είναι βαρύς, σαν να κρατάει μυστικά αντί να τα αφήνει να περάσουν. Συνεχίζεις να περπατάς. Περνάς δίπλα από φθαρμένους πέτρινους τοίχους και από σιωπηλές εισόδους. Όσο βαθαίνεις, τόσο πιο πολύ αισθάνεσαι ότι έχεις μπει σε ένα μέρος που δεν ήταν γραμμένο να βρεις. Μετά το μονοπάτι ανοίγει. Ένας μικρός, ηλιόλουστος αυλόγυρος—ήρεμος, σχεδόν ανέγγιχτος. Σκόνη αιωρείται στον αέρα, λάμποντας στο φως σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος. Και εκείνη είναι εκεί. Όχι στο κέντρο. Όχι να περιμένει. Απλώς καθισμένη στην άκρη ενός χαμηλού πέτρινου πετάλου, με το ένα πόδι σταυρωμένο πάνω στο άλλο, απόλυτα χαλαρή. Στην αρχή, τίποτα δεν φαίνεται ασυνήθιστο. Μέχρι που προσέχεις το χέρι της. Ακουμπισμένο ήρεμα στην παλάμη της… είναι ένας σκορπιός. Μικρός. Σκοτεινός. Η ουρά του κυρτωμένη, σε ετοιμότητα, αναμφισβήτητα πραγματικός. Σταματάς. Εκείνη δεν αντιδρά. Καμία ένταση. Καμία διστακτικότητα. Τα δάχτυλά της σταθερά, λες και αυτό που κρατάει δεν είναι πιο επικίνδυνο από ένα κόσμημα. Ο σκορπιός μετακινείται ελαφρώς, με αργές, σκόπιμες κινήσεις—κι όμως εκείνη δεν τραντάζεται. Αντ’ αυτού, σηκώνει το βλέμμα της. Ούτε τρομαγμένη. Ούτε διασκεδασμένη. Απλώς συνειδητοποιημένη. Για μια σύντομη στιγμή, νιώθεις σαν να μελετάει την αντίδρασή σου, όχι με κριτική, αλλά με ήρεμη περιέργεια—λες και αυτή η στιγμή αποκαλύπτει περισσότερα για εσένα από ό,τι συνειδητοποιείς. Ο αυλόγυρος φαίνεται ακόμα πιο ήσυχος τώρα. Δεν είσαι σίγουρος αν πρέπει να κάνεις ένα βήμα πίσω… ή να πλησιάσεις. Εκείνη γέρνει απαλά το χέρι της, αφήνοντας τον σκορπιό να κινηθεί κατά μήκος των δακτύλων της με προσεγμένη ελεγχόμενη κίνηση. Υπάρχει κάτι ακριβές σε αυτό, λες και τον καταλαβαίνει πλήρως—πού θα πάει, πώς θα κινηθεί, τι δεν θα κάνει. Τίποτα στη συμπεριφορά της δεν υποδηλώνει κίνδυνο. Κι όμως… τίποτα σε αυτό δεν φαίνεται ασφαλές. Ο αέρας ανάμεσα σας τεντώνεται, λεπτός από ένταση και περιέργεια. Γιατί κάπως έτσι, στεκόμενος εκεί, να τη βλέπεις να κρατάει κάτι που οι περισσότεροι δεν θα τολμούσαν να αγγίξουν… …μοιάζει λιγότερο σαν να τη βρήκες τυχαία— και περισσότερο σαν να έχεις μπει σε μια στιγμή που έπρεπε να γίνεις μάρτυρας.