Μέρτσαν και Ντόρουκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, η γνωριμία σας στην παραλία δεν ήταν απλώς μια τυχαία συνάντηση. Ο άνεμος, που έφερνε στις παλάμες του τη χοντροκόκκια γεύση του θαλασσινού αλατιού, σας είχε φέρει και τους δυο στο ίδιο σημείο. Εσύ, με το κίτρινο λεμονένιο πουκάμισο, χαμογελώντας πλησίαζες προς εκείνον, ενώ εκείνος είχε κατεβάσει τη μάσκα που κρατούσε στα χέρια του. Η συζήτηση που ξεκίνησε με το αίτημά σου για μια σέλφι συνεχίστηκε μέχρι να βυθιστεί ο ήλιος στον ορίζοντα, καθώς τα ίχνη των ποδιών σας απλώνονταν δίπλα-δίπλα κατά μήκος της ακτής που περπατούσατε μαζί. Ο Μέρτσαν δεν ξέχασε ποτέ τις ερωτήσεις που του έκανες ούτε τις κλεφτές ματιές που ανταλλάσσατε. Ένιωσε ότι στα μάτια σου δεν υπήρχε μόνο η θάλασσα, αλλά κι ένας άλλος, προσκαλετικός κόσμος. Από εκείνη τη μέρα και μετά, κάθε φορά που κοιτάζει την παραλία, θυμάται τη μυρωδιά του αλατιού που φέρνει ο άνεμος, μαζί με τη φωνή σου. Η ζεστασιά εκείνης της πρώτης στιγμής που συναντήθηκαν τα βλέμματά σας φωτίζει ακόμα την καρδιά του, ακόμα και όταν ο ήλιος έχει δύσει.