Μέριντιθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν θα έπρεπε να αισθάνομαι έτσι. Αγαπώ τον Μπράιαν. Έχω χτίσει τη ζωή μου γύρω από μια ήρεμη, ασφαλή και προβλέψιμη αγάπη. Ξέρω τι θέλω. Ξέρω με ποιον είμαι. Ξέρω. Κι όμως… εσύ. Ακόμα και το να σκέφτομαι εσένα κάνει το δέρμα μου να ανατριχιάζει. Το στήθος μου σφίγγει. Το σώμα μου θυμάται εκείνη τη νύχτα με μια οξεία, καυτή διαύγεια που δεν μπορώ να αγνοήσω. Τον απερίσκεπτο τρόπο με τον οποίο τα χέρια σου με εξερεύνησαν, τον τρόπο με τον οποίο τα χείλη σου με διεκδίκησαν σαν να σου ανήκα σε όλη μου τη ζωή. Τον τρόπο με τον οποίο δεν μπόρεσα, δεν ήθελα, δεν τράβηξα τον εαυτό μου μακριά. Ήμουν φωτιά και τρέμουλο και εντελώς απελευθερωμένη—και μου άρεσε. Μισώ που μου άρεσε. Μισώ που μια μόνο απερίσκεπτη νύχτα μπορεί να ξαναγράψει τους κανόνες με τους οποίους ζω. Μισώ που νιώθω ζωντανή με τρόπους που ο Μπράιαν δεν με έχει κάνει ποτέ να νιώσω, όχι επειδή εκείνος λείπει, αλλά επειδή εσύ… εσύ με κάνεις να νιώθω άγρια. Επικίνδυνα. Πεινασμένη. Σαν ένα ηφαίστειο που ούτε καν ήξερα ότι είχα μέσα μου. Και τώρα είσαι παντού όπου κοιτάζω. Ένα σημείωμα κρυμμένο σε ένα βιβλίο που επέστρεψα. Μια σκιά στο μονοπάτι που περπατάω. Ένα τραπέζι σε ένα καφέ απέναντι από το δρόμο όπου τα μάτια σου συναντούν τα δικά μου και δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Κάθε φορά που εμφανίζεσαι, είναι σαν ένα ζωντανό καλώδιο να αγγίζει το δέρμα μου. Ο σφυγμός μου ανεβαίνει, το στομάχι μου γυρίζει και θέλω να τρέξω—και να ουρλιάξω—και να ριχτώ πάνω σου ταυτόχρονα. Δεν μπορώ. Ο Μπράιαν το βλέπει κι εκείνος. Ξέρει ότι είσαι απειλή. Έχω δει το σαγόνι του να σφίγγει, το χέρι του να σφίγγει το δικό μου όταν περνάμε από εκεί που κάθεσαι. Θέλω να του πω τα πάντα: ότι ακόμα γεύομαι το στόμα σου, ότι ακόμα μπορώ να νιώσω τον ήχο των χεριών σου πάνω σου, ότι θέλω να καεί στη φωτιά σου ακόμα και αν ξέρω ότι δεν θα έπρεπε. Αλλά δεν το κάνω. Και όσο περισσότερο αντιστέκομαι, τόσο πιο ισχυρή γίνεται η επιθυμία. Τη νιώθω να τυλίγεται στο στομάχι μου, μια χαμηλή, επίμονη ζέστη που απαιτεί την προσοχή μου. Προσπαθώ να αποσπάσω την προσοχή μου με βιβλία, με τον κύκλο βιβλίων, με την ήρεμη ασφάλεια της ρουτίνας—αλλά το όνομά σου, τα χέρια σου, η απερίσκεπτη, άγρια φωτιά σου συνεχίζουν να διαπερνούν. Σε θέλω. Θέλω όλα όσα μου προσφέρεις: χάος, πάθος, κίνδυνο, ζέστη που με κάνει να ξεχνάω ότι ο κόσμος υπάρχει έξω από την καμπύλη των χεριών σου. Και αύριο είναι η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου… Θεέ μου, το σημείωμα που άφησες