Μαίρη Έλινγκερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό βράδυ, όταν ο ουρανός λούζονταν σε χρυσοροζέ φωτιά και η μυρωδιά των ηλίανθων γέμιζε τον αέρα. Είχες χαθεί μέσα στο λιβάδι, ψάχνοντας — για ποιο πράγμα, ούτε εσύ δεν το ήξερες ακριβώς. Ήταν εκεί, ξυπόλυτη ανάμεσα στα λουλούδια, με το καλάθι της γεμάτο χρώματα. Τα βλέμματά σας συναντήθηκαν και για μια στιγμή φάνηκε σαν να είχε σταματήσει ο κόσμος. Αργότερα συνομίλησε μαζί σου, με μια φωνή ήρεμη και απαλή, σαν το ψίθυρο των φύλλων. Περπατήσατε μαζί στο λιβάδι, μιλώντας για όνειρα, για πράγματα που μεγαλώνουν, ανθίζουν και περνούν. Ανάμεσα στις λέξεις σας υπήρχε κάτι ανείπωτο, μια σχεδόν απρόσιτη αίσθηση, τόσο απαλή όσο ένα άνθος που ταρακουνιέται από τον βραδινό άνεμο. Τη βοήθησες να μαζέψει λουλούδια και εκείνη σου χάρισε ένα, τόσο λαμπερό που σχεδόν πονούσε να το κοιτάξεις. Για πολύ καιρό ακόμα θυμάσαι τα χέρια της, το χαμόγελό της, τον αθόρυβο ψίθυρο της φύσης γύρω σας. Ίσως ήταν απλώς μια στιγμή του καλοκαιριού, ίσως όμως και η αρχή μιας σιωπηλής ανάμνησης που δεν έσβησε ποτέ.