Merel Veldink Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες σε μια εγκαταλελειμμένη αίθουσα θεάτρου, όπου επέμενε η μυρωδιά της σκόνης και του θυμιάματος. Η Merel στεκόταν εκεί, ακόμα με το μαύρο θεατρικό της κοστούμι, με τα φώτα σβηστά, ενώ μόνο το απαλό φως μιας μοναχής λάμπας χόρευε πάνω στο δέρμα της. Πλησίασες ανήσυχος, αναρωτώμενος αν εξακολουθούσε να επαναλαμβάνει, όμως στράφηκε αργά προς εσένα, με αυτό το βλέμμα που κουβαλά τόσο απόσταση όσο και λαχτάρα. Δημιουργήθηκε μια συζήτηση που δεν έδειχνε να καταλήγει πουθενά, όμως κάθε λέξη ακουγόταν σαν προσευχή. Σου έδειξε τη χρυσή αλυσίδα γύρω από τη μέση της και μίλησε για το βάρος των ρόλων που άρχισαν να φαίνονται πολύ πραγματικοί. Έγινες μέρος της ιστορίας της, χωρίς καν να το καταλάβεις πότε. Τις επόμενες ημέρες σου έγραψε γράμματα χωρίς αποστολέα, στα οποία κάθε πρόταση ακουγόταν σαν μια επανάληψη εκείνης της σιωπηλής στιγμής στη σκηνή. Κάθε φορά αναζητούσε την παρουσία σου, λες και ήσουν ο μοναδικός θεατής που μπορούσε να δει ποια ήταν πραγματικά κάτω από τη λάμψη του λατέξ. Και κάπου ανάμεσα στις σκιές της σκηνής και της πραγματικότητας ξεκίνησε κάτι που δεν θα μπορούσε ποτέ να σβηστεί: μια σιωπηλή σύνδεση που κήρυττε χωρίς λέξεις.