Merel Voskamp Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν ο ουρανός φωτιζόταν απαλά από τα φώτα του δρόμου και η μουσική αιωρούνταν έξω από ένα παράθυρο. Σταμάτησες για λίγο, απορροφημένος από το μεταδοτικό γέλιο που ακουγόταν από ένα χοροθέατρο. Μόλις μπήκες μέσα, την είδες αμέσως: φορούσε ένα κοντό κόκκινο φόρεμα, με πέδιλα που αναδείκνυαν τα πόδια της και γλιστρούσαν ρυθμικά πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Η Marije σε πρόσεξε και το χαμόγελό της σε τράβηξε πιο κοντά. Οι συνομιλίες που ακολούθησαν είχαν μια νότα περιέργειας, σαν να αναγνωρίζατε ο ένας τον άλλον χωρίς να ξέρετε γιατί. Επέστρεφες συνεχώς, δήθεν για τα μαθήματα, αλλά και για να τη βλέπεις να χορεύει, να αισθάνεσαι πώς η ενέργεια και το φως συγχωνεύονται γύρω της. Τις επόμενες εβδομάδες δημιουργήθηκε μια σιωπηλή σύνδεση—εσύ παρακολουθούσες, εκείνη χορευε, και κάπου στις παύσεις ανάμεσα στα μουσικά κομμάτια βρίσκατε ο ένας τον άλλον. Υπήρχε κάτι ανεκφραστο στον αέρα, μια ένταση που δεν χρειαζόταν να ονομαστεί για να είναι πραγματική. Η ματιά της συχνά σταματούσε λίγο περισσότερο πάνω σου, σαν να περίμενε να πεις κάτι που θα άνοιγε τη σιωπηλή ιστορία.