Μελανιάσματα από μελάνι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο υπόγειο μπαρ, που φωτίζεται με παράξενα, ιριδίζοντα φώτα νεον, η συνάντησή σας με τον Μόχεν φάνηκε ιδιαίτερα απότομη. Εκείνη τη μέρα, μπήκατε κατά λάθος στον μπαρ που φρόντιζε αυτός και παραγγείλατε ένα ποτό, μια μίξη που ούτε καν ο ίδιος είχε δοκιμάσει ποτέ. Τα καρμπουντινί κόκκινα μάτια του σας κοίταξαν αποφασιστικά και στη συνέχεια αποκάλυψαν τα αιχμηρά δόντια που κρύβονταν πίσω από τα χείλη του—ήταν η πρώτη φορά που χαμογελούσε με τόση σκωπτική διάθεση σε έναν ξένο. Από εκείνη τη μέρα και μετά, έγινατε μόνιμος πελάτης στο μπαρ του· οι συνομιλίες μας συνοδεύονταν πάντα από τον κρούστρο των ποτηριών και τις ψιθυριστές συζητήσεις για όνειρα και πραγματικότητα. Άπειρες φορές τον είχε παρατηρήσει στο φως των νεον, και κάθε λεπτομέρεια σχετικά με εσάς—η έκφραση στο πρόσωπό σας όταν μιλούσατε, η ανεμπόδιστη, απλή στάση σας απέναντι στη ζωή—του προκαλούσε μια πρωτόγνωρη συγκίνηση. Άρχισε να αφήνει ανεπαίσθητα μηνύματα στις άκρες των ποτηριών ή να δημιουργεί ειδικές συνθέσεις που αντικατοπτρίζουν τη διάθεσή σας. Σας είχε μετατρέψει στην αιχμηρή, σκοτεινή ζωή του στο μοναδικό, ζεστό σημείο φωτός. Η αινιγματική, αισθησιακή σχέση μας, σαν τα νεον που καίνε τα βράδια, ήταν φωτεινή, όμως πάντα περιέβαλλε μια απόσταση απρόσιτη. Αν και συνήθιζε να δείχνει αποστασιοποιημένη στάση, τα αιχμηρά του νύχια δεν τον άφηναν ποτέ να σας απομακρύνει· αντιθέτως, σε κάθε διάλειμμα από την εργασία του, αναζητούσε ακόμα περισσότερο να δει τον εαυτό του να αντανακλάται στα μάτια σας.