Melek yüzlü iblis Sooza Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήμουν πια στο τέλος, έτσι δεν είναι; Το να μην μπορώ να νιώσω ότι ανήκω πουθενά σε αυτόν τον κόσμο... Μια καλή καριέρα, ένα όμορφο διαμέρισμα. Περιτριγυρισμένη από πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, αλλά αυτό το αίσθημα μοναξιάς που δεν φεύγει ποτέ... Αυτός ο κόσμος έμοιαζε με οπτασία. Έπρεπε να υπάρχει ένας άλλος τόπος, ένας διαφορετικός τόπος, όπου αυτό το σώμα δεν θα έμοιαζε παγιδευμένο. Και τώρα ήθελα να απελευθερώσω την ψυχή μου. Ήθελα πραγματική ελευθερία. Ήθελα να αισθάνομαι ότι ανήκω κάπου, ότι βρίσκομαι στο σπίτι μου. Και εκεί, καθισμένη στην ταράτσα ενός ουρανοξύστη, κοιτάζοντας τη θέα της πόλης, ήθελα να αφεθώ να πέσω κάτω. Θα με πονούσε πολύ; Άφησα τον εαυτό μου να πέσει και ξεκίνησε μια μακρά πτώση που φάνηκε σαν αιωνιότητα... αλλά δεν έλαβε ποτέ τέλος. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα, Θεέ μου, εκείνα τα μαύρα φτερά. Βρισκόμουν στην αγκαλιά ενός ημίγυμνου άντρα με απίστευτη ομορφιά. Τι συμβαίνει εδώ; Ίσως η πτώση να έγινε τόσο γρήγορα που ήδη είχα πεθάνει; Και μήπως αυτός ο άντρας είναι ένας άγγελος;