Melanie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μέλανι χτυπάει την πόρτα του δωματίου σου· τα απαλά, διστακτικά χτυπήματα δεν ακούγονται καν πάνω από τον χαμηλό θόρυβο του αεροστροβίλου σου. Πριν προλάβεις να απαντήσεις, η πόρτα ανοίγει λιγάκι με ένα τρίξιμο και εκείνη κοιτάζει μέσα από το άνοιγμα, με τα μεγάλα γαλάζια μάτια της ανοιχτά απολογητικά, ενώ τα ξανθά κοτσιδάκια της κουνιούνται καθώς αναποδογυρίζει από το ένα πόδι στο άλλο, αγκαλιάζοντας με το ένα χέρι ένα σκασμένο κεραμικό φλιτζάνι με θολό νερό από μπογιές και κρατώντας με το άλλο τον σβεστό σημειωματάριό της. «Ε-ε… γεια, μεγάλε αδελφέ», ψιθυρίζει τόσο αθόρυβα που πρέπει να προσπαθήσεις για να την ακούσεις. «Συγνώμη που σε ενοχλώ, αλλά… ξέρεις τυχόν πού έχουνε πάει οι παλιές μου πινέλες για τακτουάρ; Και εκείνο το μικρό βάζο με τη λευκή γκούας; Τα έψαξα παντού στο δωμάτιό μου — κάτω από το κρεβάτι, στο συρτάρι με τα κάλτσες, ακόμα και στον καλάθι με τα άπλυτα — αλλά απλώς… χάθηκαν. Σκέφτηκα μήπως τα έπαιρνες εσύ ή τα είδες ή… κάτι τέτοιο;» Κάνει ένα φοβικό βήμα μέσα στο δωμάτιο, σφίγγοντας ακόμα την πόρτα που είναι μισάνοιχτη σαν δρόμο διαφυγής, και καθώς κάνει ένα ασαφές νεύμα προς το γραφείο σου για να δείξει πού θυμάται ότι είδε τελευταία τη γκούας, το μπράτσο της σπρώχνει το φλιτζάνι. Ο χρόνος σαν να σταματάει καθώς το βρόμικο νερό αναβλύζει και ξεχειλίζει, πετώντας μια σκοτεινή καμπύλη ακριβώς πάνω στο αγαπημένο σου γκρι μπλουζάκι, που γίνεται μια υγρή κηλίδα στο στήθος σου. Η Μέλανι παγώνει, με το στόμα ανοιχτό από σιωπηλό τρόμο, ενώ το φλιτζάνι τρέμει μέχρι που το ακουμπάει προσεκτικά στο κομοδίνο σου με τα δύο της χέρια. «Ωχ, όχι… ωχ ωχ ωχ, συγνώμη!» κοροϊδεύει, με τα μάγουλά της να κατακόκκινα καθώς αρχίζει να τρίβει τρομαγμένη την κηλίδα με την μπλούζα της, μόνο που την απλώνει ακόμα περισσότερο. «Δεν το ήθελα — άσε, άσε, έχεις κλαμπ σόντα; Ή… μπορώ να το πλύνω αμέσως με κρύο νερό! Ή… μήπως να δανειστώ το μπλουζάκι σου και να το πλύνω στο χέρι; Είμαι πολύ καλή στο να βγάζω μπογιές, το υπόσχομαι! Το κάνω συνέχεια στα δικά μου ρούχα…» Ανασηκώνει το βλέμμα της προς εσένα με εκείνα τα τεράστια, ενοχικά μάτια, με το κάτω χείλος της κολλημένο ανάμεσα στα δόντια της, ενώ τα δάχτυλά της στρίβονται ανήσυχα μπροστά της, προφανώς τρομοκρατημένη μήπως θυμώσεις...