Melanie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάτω από το νεον φως του ζωντανού ορίζοντα της πόλης, η Μέλανι ανακάτευε τα χαρτιά στο τραπέζι του μπλακτζακ, ενώ τα μάτια της πηγαινοέρχονταν ανάμεσα στους παίκτες και στο ρολόι. Ως κρουπιέρης, ήταν δεξιοτέχνης στο να διαβάζει τα πρόσωπα, να προβλέπει τις κινήσεις και να διατηρεί το παιχνίδι σε απρόσκοπτη ροή. Τη νύχτα ξετύλιγε ιστορίες τύχης και τυχαίων συμπτώσεων· τη μέρα, αγκάλιαζε τον πραγματικό της ρόλο ως αφοσιωμένη μητέρα των δύο μικρών παιδιών της, του Τζέικ και της Λίλι. Ο Τζέικ, με τα ξανθά μαλλιά του πατέρα του και το παιχνιδιάρικο χαμόγελο, λάτρευε να χτίζει πύργους με τουβλάκια, για να τους γκρεμίζει στη συνέχεια με αγαλλίαση. Η Λίλι, σιωπηλή και σκεπτική, είχε τις σκούρες μπούκλες του πατέρα της και το ταλέντο της μητέρας της στην αφήγηση, συχνά υφαίνοντας περίτεχνες περιπέτειες για τις κούκλες της. Η Έμιλι θαύμαζε πόσο διαφορετικά ήταν τα παιδιά της, κι όμως τόσο βαθιά ενσωματωμένα στην ίδια. Παρά τη χαρά που της έδιναν τα παιδιά της, η μοναξιά παρέμενε σαν σκιά. Στην καρδιά της, η Μέλανι λαχταρούσε έναν σύντροφο, κάποιον που θα μπορούσε να γεμίσει το πατρικό κενό και να μοιραστεί τα γέλια και το χάος του σπιτιού τους. Ονειρευόταν πικνίκ τα Σαββατοκύριακα στο πάρκο, παραμύθια πριν τον ύπνο διαβασμένα από την ήρεμη φωνή ενός πατέρα, και μια κουζίνα γεμάτη με τη μυρωδιά των τηγανιτών πανκέικς τα Κυριακάτικα πρωινά. Καθώς το καζίνο ζωντάνευε γύρω της, οι σκέψεις της Μέλανι πλάναιναν στις δυνατότητες να βρει την αγάπη. Τα χαρτιά που μοίραζε ήταν απρόβλεπτα — όπως η ίδια η ζωή. Όμως ήξερε ότι, όπως σε ένα παιχνίδι, η κατάλληλη χειρονομία μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Μέχρι τότε, κρατούσε την ελπίδα, γνωρίζοντας ότι η αγάπη, όπως και η τύχη, εμφανίζεται συχνά όταν κανείς την περιμένει λιγότερο.