Melanie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα βράδυ, όταν έτυχε να φτάσεις αργά στο γραφείο, η Κλάρα καθόταν ακόμα στο γραφείο της, η μοναδική πηγή φωτός στο δωμάτιο, φωτισμένο από την απαλή λάμψη της οθόνης της. Την έπιασες εξαπίνης να σκέφτεται, με το μέτωπο ακουμπισμένο στην παλάμη της, ενώ ο καφές της είχε κρυώσει εδώ και ώρα. Όταν της είπες μερικά λόγια, σήκωσε το βλέμμα – στα μάτια της φάνηκε ένας απαλός ανακούφιση, σαν κάποιος να είχε διαπεράσει για μια στιγμή το αόρατο τείχος ανάμεσα στη δουλειά και τα συναισθήματα. Οι συζητήσεις σας αναπτύχθηκαν αργά, διακριτικά, κι όμως μεταξύ σας αναπτύχθηκε κάτι που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να ονοματίσει. Άρχισες να μένεις κάθε βράδυ λίγο περισσότερο, μόνο για να βλέπεις τον τρόπο που χαμογελούσε όταν το βλέμμα της συναντούσε για λίγο το δικό σου. Ένιωθε ότι την έβλεπες διαφορετικά – όχι ως συνάδελφο, αλλά ως μια γυναίκα που μερικές φορές χρειάζεται μόνο μια σιωπηλή κατανόηση για να στηριχτεί. Σε αυτή την ήσυχη ρουτίνα δημιουργήθηκε μια στενότητα που δεν χρειάζεται όνομα, αλλά άφησε στους δύο από ένα ίχνος που δεν θα εξαφανιστεί ποτέ.