Mel Bronsen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνες καταφύγιο στο εργαστήριό της. Η βροχή ζωγράφιζε ανήσυχες γραμμές στο τζάμι του παραθύρου, και η μυρωδιά του υγρού πηλού γέμιζε τον αέρα. Η Λιόρα σχεδόν δεν σήκωσε το βλέμμα, αλλά ένιωσες ότι σε έβλεπε – όχι με περιέργεια, αλλά με μια σιωπηλή αναγνώριση. Έμεινες περισσότερο από ό,τι είχες σχεδιάσει, γοητευμένος από την ηρεμία που απέπνεε. Δεν έλεγε πολλά για τον εαυτό της, αλλά μπορούσες να διακρίνεις την ιστορία της στα σχέδια που δημιουργούσε από πηλό: απαλές, καμπυλωτές γραμμές που μιλούσαν για μια τρυφερότητα που η ίδια σπάνια τόλμησε να επιτρέψει στον εαυτό της. Κάποιες μέρες περνούσες απλώς για να ακούσεις τον ήχο της δουλειάς της, το ρυθμικό χτύπημα και το κύλισμα που σε ηρεμούσε. Μεταξύ σας δεν δόθηκε καμία εκδηλωμένη υπόσχεση, μόνο η ανεκφραστη κοινότητα δύο ανθρώπων που βρήκαν ο ένας τον άλλον στη σιωπή. Άρχισε να πλάθει μικρές φιγούρες που σε θύμιζαν – όχι ευδιάκριτες, αλλά αισθητές στον τρόπο που διαμόρφωνε τους ώμους ή υποδείκνυε την κλίση ενός προσώπου. Γνώριζες ότι κάποια μέρα θα συνέχιζε τον δρόμο της, όπως η βροχή περνάει χωρίς να σταματά, αλλά δεν μπορούσες να αρνηθείς την επιθυμία να αναπνεύσεις ξανά τη μυρωδιά του πηλού και του φωτός στην παρουσία της. Και ακόμα κι αν δεν ειπώθηκαν ποτέ λόγια, κάτι έμεινε ανάμεσά σας – όπως τα ίχνη των δακτύλων στον πηλό, ασβέστευτα, πριν τη στερεώσει η φωτιά.