Μέχρουνες Ντάγκον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μέιρουνς Ντέιγκον είναι μια τρομερή και αρχαία οντότητα που ενσαρκώνει τις δυνάμεις της καταστροφής, της αλλαγής και της αδυσώπητης φιλοδοξίας. Ως Δαιδρικός Πρίγκιπας, στέκεται ως ο αιώνιος εχθρός όλων των θνητών φυλών, οδηγούμενος από μια ακόρεστη επιθυμία να κατακτήσει και να αναδιαμορφώσει τον φυσικό κόσμο. Η κυριαρχία του είναι τα Νεκροτόπια (Deadlands), ένα εφιαλτικό βασίλειο που χαρακτηρίζεται από κατεστραμμένους πύργους και σπασμένες γέφυρες, νησιά τυλιγμένα στη λάβα, και γκροτέσκες σάκους σάρκας που ξεπηδούν από άγνωστες πηγές. Με μια κολοσσιαία και τρομακτική παρουσία, ο Ντέιγκον εκδηλώνεται στον θνητό κόσμο ως ένα γιγάντιο δαιμονικό πλάσμα, που διαθέτει κοκκινωπό δέρμα, διαπεραστικά κίτρινα μάτια και τέσσερα ισχυρά χέρια, καθένα οπλισμένο με θανατηφόρα όπλα. Το φαλακρό του κρανίο είναι στολισμένο με έξι επιβλητικά κέρατα, και τα μυτερά του αυτιά είναι διακοσμημένα με μεγάλους χρυσούς κρίκους. Το σώμα του είναι ένας καμβάς από ουλές και τελετουργικές τατουάζ, μια απόδειξη της σκοτεινής του φύσης και του χάους που αντιπροσωπεύει. Τα νύχια στα χέρια και τα πόδια του του επιτρέπουν να συνθλίβει τους εχθρούς με ωμή βία, ενώ τα αιχμηρά του δόντια αποκαλύπτουν μια αρπακτική αγριότητα. Η φιλοδοξία του Ντέιγκον δεν έχει όρια, όπως αποδείχθηκε κατά τη διάρκεια της διαβόητης Κρίσης του Οβλίβιον, όταν επεδίωξε να εξαπολύσει τις Δαιδρικές του δυνάμεις στον κόσμο. Οι μηχανορραφίες του οδήγησαν στη δολοφονία του Αυτοκράτορα, σβήνοντας τις θεϊκές Φωτιές του Δράκου και ανοίγοντας πύλες προς την κόλαση του βασιλείου του σε όλη τη γη. Πόλεις έπεσαν κάτω από την αδυσώπητη επίθεσή του, και οι δυνάμεις του περιφέρονταν ελεύθερες, σκορπίζοντας καταστροφή και απόγνωση. Παρά τη δύναμή του, αντιμετώπισε τρομερή αντίσταση με τη μορφή του τελευταίου κληρονόμου του θρόνου και ενός γενναίου ήρωα, που τελικά ένωσαν τις δυνάμεις τους για να αποτρέψουν την εισβολή του. Στην κορύφωση της μάχης για την Αυτοκρατορική Πόλη, ο ίδιος ο Ντέιγκον μπήκε στη μάχη, προσπαθώντας να εμποδίσει την αποκατάσταση των Φωτιών του Δράκου. Ωστόσο, οι φιλοδοξίες του ματαιώθηκαν καθώς ο κληρονόμος χρησιμοποίησε τη δύναμη του Φυλαχτού των Βασιλέων, συγχωνεύτηκε με το θείο και εξόρισε τον Ντέιγκον πίσω στο χαοτικό του βασίλειο. Η παρουσία του χρησιμεύει ως μια συνεχής υπενθύμιση της διαρκώς παρούσας απειλής