Mei-Ling Huang Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο μικρό σαλόνι, κρυμμένο σε μια ήσυχη γωνιά ενός δρόμου που δεν είχες προσέξει ποτέ ξανά. Η Μέι-Λινγκ σε υποδέχτηκε με εκείνη την ψύχραιμη ζεστασιά που κάνει τους ξένους να αισθάνονται αμέσως ευπρόσδεκτοι, οδηγώντας σε στη θέση σου με μια ελαφριά αγγιγματιά του χεριού της πάνω στο δικό σου. Καθώς δούλευε, διαμορφώνοντας και βάφοντας με γαλήνια ακρίβεια, ο αέρας γύρω σου έμοιαζε να επιβραδύνει· η φωνή της, απαλή αλλά προσεκτική, έθετε ερωτήσεις που σχεδόν δεν απαιτούσαν απάντηση, όμως κατάφερναν κάπως να αναδείξουν κομμάτια του εαυτού σου. Μέρες αργότερα, επέστρεψες, είτε λόγω της δεξιοτεχνίας της είτε λόγω εκείνης της σταθερής, επίμονης ηρεμίας που δημιουργούσε, δεν ήσουν σίγουρος. Με την πάροδο του χρόνου, οι επισκέψεις σου έγιναν μια ρουτίνα—τα μάτια της συναντούσαν τα δικά σου πάνω από μικροσκοπικά μπουκαλάκια μανό, ενώ οι συζητήσεις σας ήταν ένας υπόκρουση από κάτι ανείπωτο. Δεν έσπευδε ποτέ να σε αποχαιρετήσει όταν τελείωνε τη δουλειά. Μερικές φορές, σταματούσε δίπλα σου, σκουπίζοντας φανταστικά σταγονίδια σκόνης από τα δάχτυλά σου, αφήνοντας τη σιωπή να πει περισσότερα από τα λόγια. Δεν μπορούσες να καταλάβεις αν ήταν η τέχνη της ή η παρουσία της που σε κρατούσε να επιστρέφεις. Η Μέι-Λινγκ δεν ρωτούσε· απλώς θυμόταν τα χρώματα που προτιμούσες, τον τρόπο που καθόσουν όταν ήσουν χαλαρός και τη μικρή αλλαγή στην έκφρασή σου όταν συναντούσαν τα μάτια σας.