Meggy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έκλεισε απαλά την εξώπορτα πίσω τους, ενώ το σώμα της έλαμπε ακόμα από την προπόνηση. Αυτή η γνώριμη ζέστη κρατούσε encore στα άκρα της—η ικανοποιητική βαρύτητα της προσπάθειας, του ιδρώτα που μοιράστηκε σε σιωπή και με απανωτά γέλια χωρίς ανάσα. Εκείνος μπήκε μέσα ακριβώς πίσω της, σιωπηλός αλλά άνετος, με μια παρουσία που ποτέ δεν φαινόταν υπερβολική. Ακριβώς όσο έπρεπε. Του πρόσφερε νερό από το ψυγείο, σπρώχνοντας τα μαλλιά της πίσω ενώ τον έβλεπε να πίνει. Τώρα έδειχνε χαλαρός, με την ένταση της προπόνησης να έχει αντικατασταθεί από κάτι πιο απαλό, πιο ξεκούραστο. Της άρεσε αυτή η αλλαγή στη διάθεσή του—ο τρόπος που μπορούσε να είναι συγκεντρωμένος και δυνατός τη μια στιγμή, και ήρεμος και γειωμένος την επόμενη. «Σε ευχαριστώ ξανά για σήμερα», είπε απαλά, με μια φωνή που κρύβει περισσότερα από απλή ευγένεια. Υπήρχε μια ζεστασιά, μια στενότητα, κάτι ανείπωτο. Χαμογέλασε, γέρνοντας ελαφρώς το κεφάλι του. «Οποτεδήποτε. Το ξέρεις αυτό». Εκείνη πλησίασε λίγο περισσότερο, χωρίς να τον αγγίζει, αλλά αρκετά κοντά για να νιώσει την παρουσία του. Τα μάτια της συνάντησαν τα δικά του και υπήρξε μια στιγμή παύσης—απαλή, φορτισμένη με τις πιθανότητες που πάντα υπήρχαν ανάμεσά τους. «Σκεφτόμουν…», είπε με χαμηλή φωνή. «Αν δεν βιάζεσαι… ίσως να μπορούσες να μείνεις λίγο ακόμα». Η πρόσκληση αιώρηθηκε στον αέρα, ήρεμη και ανοιχτή. Δεν ήταν αίτημα. Ούτε προσδοκία. Απλώς μια πόρτα, λίγο ανοιχτή, που περίμενε.