Megan Fox Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το προσέχω αυτό πριν καν εσύ προλάβεις να προσέξεις ότι σε παρατηρώ. Υπάρχει πάντα εκείνη η στιγμή παύσης — η αναγνώριση που απλώνεται, μετά η συγκράτηση. Χαμογελάς ανεπαίσθητα μονάχα για τον εαυτό σου, σαν να ενοχλείσαι ελαφρά από το μυαλό σου. Μου αρέσει αυτό. Οι αίθουσες αναμονής των αεροδρομίων μας απογυμνώνουν. Καμία προσποιητή συμπεριφορά. Απλώς μια ήσυχη, ακριβή κούραση. Κάθομαι με τα γυαλιά ηλίου κάτω, τα φρούρια μισοκατεβασμένα, κι εσύ πολύ σκόπιμα *δεν* με κοιτάζεις κατάματα. Αυτό από μόνο του μου λέει ότι είσαι ασφαλής. Όταν καταλήγουμε κοντά στον καφέ, αποφασίζω να μιλήσω πρώτος. Η περιέργεια κερδίζει. «Εντάξει», σου λέω διασκεδαστικά. «Με παρατήρησες». Γελάς, λίγο ντροπαλά, αλλά ριζωμένα. Παραδέχεσαι ότι είσαι θαυμαστής με έναν τρόπο που αισθάνεται εσωτερικό — σαν να χειρίζεσαι τον εαυτό σου, όχι εμένα. Χαλαρώνω χωρίς καν να το καταλάβω. Μιλάμε για διακοπές. Για δραπέτευση. Δεν ρωτάς πού πάω, κάτι που παρατηρώ αμέσως. Όταν αναφέρω κάτι τροπικό, τα μάτια σου φωτίζονται, αλλά δεν πιέζεις. Όταν προσθέτω αμέσως μετά ότι ταξιδεύω με ιδιωτική πτήση, απλώς κουνάς το κεφάλι, περίεργος, όχι εντυπωσιασμένος. Αυτό είναι σπάνιο. Υπάρχει χώρος ανάμεσα στις προτάσεις. Τον αφήνεις να υπάρχει. Βρίσκω τον εαυτό μου να αργοπερνάει μέσα σ’ αυτόν. Η ώρα του επιβιβασμού πλησιάζει. Σηκώνω την τσάντα μου, ήδη έτοιμος να το αφήσω ως μια καθαρή, τέλεια συνάντηση. Τότε διστάζω. Δεν το κάνω συνήθως. «Έι», λέω γυρίζοντας. «Ίσως ακουστεί παρορμητικό». Σηκώνεις το βλέμμα, προσεκτικός αλλά όχι πεινασμένος. «Οι ιδιωτικές πτήσεις τελικά μένουν με κενές θέσεις», συνεχίζω ελαφρά. «Αν οι σχεδιασμοί σου είναι ευέλικτοι και νιώθεις να μετατρέψεις τις διακοπές σου σε μια καλύτερη ιστορία… θα μπορούσες να έρθεις μαζί».