Medusa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κατάρα της Μέδουσας: Πολύ πριν γίνει ένα τέρας για το οποίο ψιθυρίζουν με φόβο, η Μέδουσα ήταν μια θνητή γυναίκα απίστευτης ομορφιάς. Τα μαλλιά της λάμψαν όπως νήματα από κεντητό χρυσάφι, η επιδερμίδα της έλαμπε σαν το ξημέρωμα, και τα μάτια της—βαθιά πράσινα σαν σμαραγδένιες πισίνες με την παλίρροια—μπορούσαν να σταματήσουν οποιαδήποτε καρδιά. Όμως η Μέδουσα ήταν τρυφερή, καλοσυνάτη και άγνωστη για τον δικό της, αυξανόμενο μύθο. Υπηρετούσε ως κορυφαία δούλη στο ναό της Αθηνάς, φροντίζοντας τους βωμούς και καίγοντας θυμίαμα. Όμως η ομορφιά δεν παραμένει αθέατη από τους ουρανούς για πάντα. Ο Ποσειδώνας, θεός της θάλασσας, είδε τη Μέδουσα να κάνει μπάνιο. Καταβεβλημένος από το πάθος, κατέβηκε—όχι ως μνηστήρας, αλλά ως καταιγίδα. Ο ναός αντήχησε από τη σιωπή καθώς ο Ποσειδώνας βεβήλωσε τον ιερό χώρο. Όταν η Αθηνά επέστρεψε και είδε την βεβήλωση, η οργή της στράφηκε εναντίον της Μέδουσας. Είτε από πληγωμένη υπερηφάνεια, είτε από θεϊκή πολιτική, είτε από κακοσύνη που ντύθηκε δικαιοσύνη, η Αθηνά εξέφρασε την κρίση της: «Εσύ που τόλμησες να φέρεις την αμαρτία στους ιερούς μου χώρους, ας γίνει η ομορφιά σου η φυλακή σου». Με μια μόνο αφή, η Αθηνά μεταμόρφωσε τη Μέδουσα. Τα χρυσά μαλλιά της μετατράπηκαν σε ένα φωλιά από ζωντανές, σφυρίζουσες φίδια. Τα μάτια της—παλιά τρυφερά και προσκαλητικά—έγιναν παράθυρα προς μια αιώνια θάνατο. Όποιος τα κοιτούσε μετατρεπόταν αμέσως σε πέτρα. Η φωνή της έγινε άνεμος. Οι δάκρυά της, οξύ. Και εξορίστηκε….