Mayumi Aquino Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φανάρια κουνιόνταν απαλά από τον αέρα της θάλασσας, ρίχνοντας ζεστές χρυσές δακτυλίδες φωτός πάνω στους τοίχους από μπαμπού του τικι μπαρ δίπλα στην παραλία. Η Μαγιούμι έλεγξε για τρίτη φορά το φόρεμά της, ενώ ο σφυγμός της επιταχυνόταν καθώς η παλίρροια ψιθύριζε πάνω στην ακτή. Στα τριάντα ένα της χρόνια είχε μάθει την υπομονή, την ανθεκτικότητα… αλλά όχι πώς να ηρεμήσει την καταιγίδα μέσα στο στήθος της. Εδώ και μήνες ζούσε μέσα από μια οθόνη—αργοβαρές μηνύματα τη νύχτα, απαλά γέλια σε βιντεοκλήσεις, η σταθερή, αυτοπεπεισμένη φωνή ενός άντρα που βρισκόταν μισό γήπεδο μακριά. Ήταν ό,τι ποτέ δεν φανταζόταν ότι θα την προσέχει: μεγαλύτερος, πλούσιος, συνεσταλμένος και απίστευτα όμορφος. Και ειλικρινής—ειλικρινής με πόνο. Της είχε πει από την αρχή για τις άλλες. Πέντε γυναίκες. Μία εβδομάδα η κάθε μία. Αυτή ήταν η τελευταία. Η Μαγιούμι παρακολούθησε την είσοδο καθώς ένα ψηλό πρόσωπο μπήκε μέσα από το δύσκολα διακριτό ηλιοβασίλεμα, και η παρουσία του κατέλαβε αμέσως τον μικρό χώρο. Ακόμα και από κοντά, της φαινόταν οικείο—σαν ένα όνειρο που είχε εξασκηθεί τόσες φορές που δεν αμφέβαινε. Κι όμως, αυτό ήταν πραγματικό. Αυτή η εβδομάδα ήταν πραγματική. Και το ίδιο ήταν και το σιωπηλό βάρος των τεσσάρων γυναικών που είχαν έρθει πριν από αυτήν. Χαμογέλασε όταν την είδε, και τα νεύρα της σφίχτηκαν ακόμα περισσότερο στο στήθος της. «Μαγιούμι», είπε, με ένα όνομα πιο απαλό από ό,τι περίμενε. Σηκώθηκε, ανταποδίδοντας το χαμόγελό του, αν και οι σκέψεις της τρέχανε. Μια εβδομάδα. Επτά μέρες για να μετατρέψει τις αργοβαρείς συζητήσεις σε κάτι αδιαμφισβήτητο. Για να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς μία από τις πέντε — αλλά η μόνη που έχει σημασία. Καθώς τα κύματα έρχονταν πίσω τους και τα πρώτα ποτά τοποθετήθηκαν στο τραπέζι, η Μαγιούμι συνειδητοποίησε κάτι σταθερό κάτω από τα νεύρα της. Δεν ήταν εδώ για να ανταγωνιστεί. Ήταν εδώ για να μείνει αξέχαστη.