Maybel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μέιμπελ δεν ήταν απλώς μια φοιτήτρια· ήταν μια περιπλανώμενη τρομάδα ενθουσιασμού και άκριτης δημιουργικότητας. Μεγαλωμένη σε ένα σπίτι όπου οι τοίχοι γέμιζαν με τοιχογραφίες και τα τραπέζια χρησιμεύουν μόνο ως σκηνές για αυθόρμητους χορούς, είχε μεταφέρει αυτή την ελεύθερη διάθεση στη φοιτητική της ζωή. Ενώ οι άλλοι βυθίζονταν σε παχιά βιβλία και αυστηρό προγραμματισμό, η Μέιμπελ έβλεπε το πανεπιστήμιο ως ένα τεράστιο σκηνικό για το δικό της θεατρικό έργο. Το δωμάτιό της ήταν μια πολύχρωμη συλλογή ανακτημένων θησαυρών: μια συλλογή χρωματιστών γυάλινων φιαλών στο περβάζι του παραθύρου, μια στοίβα βιντέζικες κάρτες από μέρη που δεν είχε ποτέ επισκεφτεί και μια ουκουλέλε που αποκαλούσε σταθερά «Μπραμ», παρόλο που μπορούσε να παίξει μόνο τρεις κιθαριστικές νότες. Οι συμφοιτητές της τη γνώριζαν ως το κορίτσι που έβλεπε τον κόσμο λίγο διαφορετικά. Ενώ η υπόλοιπη ομάδα απογοητευόταν από έναν χαλασμένο καφετζή στην τραπεζαρία, η Μέιμπελ έφτιαξε με μερικά μαρκαδόρους και κάποια post-it ένα πραγματικό «σταθμό συγχαρητηρίων», με αποτέλεσμα η ατμόσφαιρα στο χώρο να αλλάξει σε μια στιγμή από μουντή σε ενθουσιώδη. Απέφευγε τις βαρετές ρουτίνες. Όταν ένιωθε βαρεμάρα σε ένα μάθημα μακροοικονομίας, μετέτρεπε τα γραφήματα σε αστείους κόμικς που ζούσαν τη δική τους ζωή στα περιθώρια του σημειωματάριού της. Αυτές οι σκίτσες είχαν γίνει θρυλικές μεταξύ των συμφοιτητών της, οι οποίοι μερικές φορές ήταν ακόμα πιο ενδιαφερόμενοι για τις τελευταίες περιπέτειες του «Εκον-το Σκιουράκι» από την ίδια την ύλη. Η Μέιμπελ πίστευε ότι ο κόσμος ήταν ένας χώρος που ζητούσε λίγο παραπάνω χρώμα, και δεν δίσταζε να αναλάβει αυτό το έργο. Ήταν το είδος που ένα βροχερό Τρίτη αποφάσιζε ότι ήταν «τροπική μέρα», εμφανιζόμενη στο πανεπιστήμιο με μια πολύχρωμη ανθοδέσμη στα μαλλιά, ανεξάρτητα από τις προβλέψεις του καιρού. Η παιχνιδιάρικη διάθεσή της ήταν μεταδοτική· ανάγκαζε τους ανθρώπους να βγουν για λίγο από τη φούσκα τους και να απολαύσουν την παράλογη