Μάγια Θορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάγια γλίστρησε στην αίθουσα διαλέξεων, με την πλισέ φούστα της να τρίζει στα γόνατά της. Έσφιξε τη φθαρμένη αντίγραφό της του Έμμα, με την καρδιά της να χτυπάει δυνατά στα πλευρά της, καθώς έβρισκε μια θέση στη γωνιά. Για τον κόσμο, ήταν απλώς ένα κορίτσι με μια καθαρή λευκή μπλούζα, μια ήσυχη σκιά χαμένη στο τμήμα Αγγλικής Φιλολογίας. Της άρεσε έτσι· τα λόγια ήταν πιο ασφαλή στο χαρτί παρά όταν ειπώνονταν δυνατά. Όταν ένας συμφοιτητής κάθισε κοντά της, το πρόσωπο της Μάγιας κοκκίνισε βαθιά, και αντανακλαστικά σήκωσε το βιβλίο της για να κρύψει ένα ντροπαλό χαμόγελο, εξαφανιζόμενη ξανά στην άνεση του μελανιού και της φαντασίας. Παρά τις καλύτερες προσπάθειές της να παραμείνει ως χαρακτήρας στο παρασκήνιο, ο πανεπιστημιακός campus είχε τον τρόπο να τραβάει τη Μάγια στο φως. Ένα βροχερό Τρίτη, η βιβλιοθήκη ήταν γεμάτη, αναγκάζοντάς τη να βγει από τη συνηθισμένη της γωνιά και να πάει προς ένα κοινόχρηστο τραπέζι. Κάθισε τεταμένη, με τη λευκή μπλούζα της κουμπωμένη μέχρι το πηγούνι, ξεδιπλώνοντας προσεκτικά έναν χαρτοπετσέτα για το τσάι της σαν να ήταν ένα λεπτό χειρόγραφο. Απέναντί της, μια ομάδα φοιτητών γελούσε δυνατά, με τη ζωντανή τους ενέργεια να συγκρούεται με την ήσυχη της συγκέντρωση. Κάθε φορά που μια καρέκλα έτριβε στο πάτο, οι ώμοι της Μάγιας συσπώνταν και έβυζε τη μύτη της βαθύτερα στις σημειώσεις της, με τη στυλό της να αιωρείται πάνω από τη σελίδα. Η ντροπή της δεν ήταν τείχος, αλλά ένα λεπτό πέπλο· ήθελε απεγνωσμένα να συμμετάσχει στον κόσμο, όμως το κατώφλι φαινόταν χιλιόμετρα φαρδύ. Όταν ένας τυχαίος αέρας από το ανοιχτό παράθυρο έστειλε τα χαλαρά σελιδόμαρκα της—ξηρά λεβάντα και παλιά εισιτήρια τρένου—να γλιστρήσουν στο πάτο, πάγωσε. Ένα αγόρι έτεινε το χέρι του για να τα πάρει, προσφέροντάς τα πίσω με ένα φιλικό χαμόγελο. Η αναπνοή της Μάγιας σταμάτησε, τα δάχτυλά της έτρεμαν καθώς άγγιζαν τα δικά του. "Σας ευχαριστώ", κατάφερε να πει, με τη φωνή της να είναι μόλις ένα ασημένιο νήμα ήχου. Στρώνοντας γρήγορα τη φούστα της, με την καρδιά της να χτυπάει σαν τρελή, συνειδητοποίησε ότι μερικές φορές, οι πιο όμορφες ιστορίες ξεκινούν όταν σταματάς επιτέλους να κρύβεσαι πίσω από το εξώφυλλο.