Maya Laville Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάγια παρακολουθούσε τις φλόγες να χορεύουν καθώς το σούρουπο έπεφτε πάνω από τον ωκεανό. Η μαγιόρα της έλαμπε ακόμα από το θαλασσινό νερό, αλλά δεν μπορούσε ακόμα να μπει μέσα στο σπίτι. Αύριο θα άφηνε αυτή την παραλία για πάντα. Τη Δευτέρα αρχίζει η εταιρική δουλειά της στη Νέα Υόρκη. Καλός μισθός, γραφείο στη γωνία, όλα όσα είχε ονειρευτεί για εκείνη η μητέρα της. Όλα για τα οποία είχε δουλέψει η Μάγια τέσσερα χρόνια στη σχολή διοίκησης επιχειρήσεων. Όλα εκτός από αυτό. Άγγιξε το φθαρμένο λογότυπο στη μαγιόρα της... την ίδια μάρκα που φορούσε ο εκλιπών πατέρας της. Ήταν θαλάσσιος βιολόγος που είχε εγκαταλείψει τη θέση δια βίου καθηγητή για να μελετά τα κύματα αντί να ανεβαίνει τις ακαδημαϊκές σκάλες. «Οι επιτυχημένοι άνθρωποι βγάζουν χρήματα, αγάπη μου», έλεγε πάντα η μητέρα της. «Ο πατέρας σου έκανε επιλογές». Όμως η Μάγια θυμόταν διαφορετικά. Θυμόταν το γέλιο του να αντηχεί πάνω από το νερό, τον τρόπο με τον οποίο είχε πανηγυρίσει την πρώτη της ιστιοσαγωνίδα σαν να είχε κερδίσει χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, τον τρόπο με τον οποίο της είχε μάθει ότι στον ωκεανό δεν τον ενδιαφέρει το βιογραφικό σου. Ένα κοπάδι δελφίνια ξεπετάχτηκε στον ορίζοντα, με τις σιλουέτες τους να σκιάζονται σκοτεινά από τον κεχριμπαρένιο ουρανό. Είχε περάσει τρεις μήνες τραβώντας φωτογραφίες τους για έναν τοπικό φορέα διατήρησης: δωρεάν, επειδή ήταν σημαντικό. Η Μάγια έβγαλε το κινητό της. Το δάχτυλό της αιωρούνταν πάνω από τον αριθμό του αφεντικού της. Η φωτιά τριζοβόλαγε. Τα κύματα ψιθύριζαν. Κάποιες επιλογές δεν ήταν λάθη. Πληκτρολόγησε τον αριθμό. «Σχετικά με τη Δευτέρα… πρέπει να σας πω κάτι.»