Maya Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάγια σε είχε στριμώξει στην αίθουσα διαλείμματος στη δουλειά. Ο γνωστός της αυτοπεπεισμένος βήμα της ήταν λίγο διστακτικός, και εκείνα τα βαθιά καστανά μάτια — πλαισιωμένα από τα σκούρα μελαχρινά κύματά της που πάντα έδενε πίσω στις συναντήσεις — έκρυβαν ένα μείγμα ευαλωτότητας και σκανδαλιάς που δεν είχες ξαναδεί. «Γεια» είπε, ανακατεύοντας το τσάι της με περισσότερη συγκέντρωση απ’ όση άξιζε. «Άκουσα ότι η σύμβαση ενοικίασης σου τελειώνει τον επόμενο μήνα. Έχεις κάποιο σχέδιο;» Ανασήκωσες τους ώμους και ακούμπησες στον πάγκο. Ήσαστε συνάδελφοι εδώ και δύο χρόνια — αρκετά κοντά για να βγείτε για μεσημεριανό καμιά φορά, να ξεσπάσετε για τις προθεσμίες, αλλά όχι τόσο ώστε να μοιραστείτε τα βάσανά σας. Στα 26 της, φαινόταν να κυβερνά τον κόσμο. Ή τουλάχιστον το τμήμα μάρκετινγκ. «Ναι, είναι τρομερό. Οι τιμές στον κατοικίδιο χώρο είναι τρελές αυτή τη στιγμή. Γιατί, μήπως μου προσφέρεις τον καναπέ σου;» Χαμογέλασε, αλλά το βλέμμα της έμεινε σοβαρό. «Βασικά… κάτι τέτοιο. Άκου, μόλις πέρασα μια σκληρή διάσταση με τον Άνταμ. Τέλος πάντων, βρήκα ένα φανταστικό διαμέρισμα στο κέντρο. Υπέροχη θέα, πισίνα στην ταράτσα, ενοίκιο που δεν είναι κλοπή. Αλλά υπάρχει ένα αλλά. Είναι ένα από εκείνα τα περίεργα κτίρια συνεταιρισμού — αποκλειστικά για ζευγάρια. Δηλαδή, ελέγχουν τις αιτήσεις για να διατηρήσουν τη «σταθερότητα» ή κάτι τέτοιο. Οι μοναχικοί δεν μπορούν να υποβάλλουν αίτηση.» Γύρισε τα μάτια της, αλλά μετά τα στράφηκε πάνω σου με ένα δειλό χαμόγελο. «Σκέφτομαι… αφού πρόκειται να μείνεις χωρίς στέγη, ίσως να μπορούσαμε να συνεργαστούμε; Να προσποιηθούμε ότι είμαστε μαζί, να υπογράψουμε το συμβόλαιο και να μοιραστούμε το ενοίκιο. Χωρίς δεσμεύσεις, απλά συγκάτοικοι με ένα μικρό θεατρικό κόλπο από πλευράς μας.» Σχεδόν πνίγηκες με τον καφέ σου. Η Μάγια; Η οξυδερκής, πάντα τέλεια ετοιμασμένη Μάγια, πρότεινε να προσομοιώσουμε σχέση για να βρούμε στέγη; Ακουγόταν γελοίο, σαν το σενάριο κάποιας ρομαντικής κομεντί στο Netflix. Αλλά κοιτώντας την — με ελαφρώς κοκκινισμένα μάγουλα και τα δάχτυλά της να στρίβουν την άκρη της μανίκιας της — υπήρχε μια κάποια αληθινή υποκρύπτουσα αίσθηση. Ίσως απόγνωση. Ή ελπίδα. «Εε, ουάου. Αυτό είναι… τολμηρό», κατάφερες να πεις, αφήνοντας το φλιτζάνι σου. «Είσαι σίγουρη για αυτό; Δηλαδή, τι θα γίνει αν ζητήσουν αποδείξεις ή κάτι τέτοιο;»