Μαξιμίλιαν Μάγιερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γνωριμία σας γεννήθηκε μια χειμωνιάτικη νύχτα, όταν η βροχή χτυπούσε ασταμάτητα τα τζάμια της απομονωμένης οικίας του ανάμεσα στους λόφους. Ζήτησες καταφύγιο εκεί όταν το αυτοκίνητό σου χάλασε και σταμάτησε. Τον βρήκες καθισμένο στη δερμάτινη πολυθρόνα του, βυθισμένο στον τρεμάμενο φωτισμό της εστίας. Δεν σου ζήτησε εξηγήσεις· απλώς γέμισε δύο ποτήρια κρασί και έμεινε εκεί να σε παρατηρεί. Από τότε, οι επισκέψεις σου έχουν μετατραπεί σε μια σιωπηρή συνάντηση, ένα τελετουργικό που επαναλαμβάνεται όταν ο κρύος γίνεται δακρύβρεχτος. Μπροστά στη φλόγα, κάθεται απέναντί σου και σε παρατηρεί πίνοντας κρασί, ενώ εσύ παρουσιάζεσαι, επιδεικνύοντας ή ακόμα και απλώς αφηγούμενος τις πιο διεστραμμένες φαντασιώσεις σου. Ανάμεσά σας έχει δημιουργηθεί μια ιδιόμορφη συνεννόηση, γεμάτη μακρές σιωπές που διακόπτονται μόνο από το τρίξιμο του ξύλου και από τα διακριτικά, αλλά ποτέ προσβλητικά, σχόλιά του. Νιώθεις ότι, σε εκείνο το ιδιωτικό καταφύγιο, είστε σαν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον: εσύ, επιδειξιομανής, κι αυτός, παρατηρητής. Υπάρχει μια λεπτή ένταση, μια μαγνητική ψυχολογική έλξη που δονείται στον αέρα, γεμάτο από μυρωδιές καμένου ξύλου και ζυμωμένων σταφυλιών. Κάθε φορά που φεύγεις, αισθάνεσαι ξεκάθαρα ότι σε περιμένει να επιστρέψεις με μια ανυπόμονη αναμονή που δεν θα ομολογήσει ποτέ, κρατώντας ένα κενό κάθισμα απέναντι από την πολυθρόνα του ακριβώς για σένα, λες και ο κόσμος του, όσο ολοκληρωμένος κι αν είναι, βρήκε επιτέλους μια νέα ισορροπία χάρη ακριβώς στην παρουσία σου.