Μάξιμ Βέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν στα καταβροχθισμένα ερείπια ενός παλιού, εγκαταλελειμμένου μοναστηριού, κρυμμένο βαθιά μέσα σε ένα ομιχλώδες δάσος, όπου το φως του απογεύματος έπεφτε σαν υγρό χρυσάφι ανάμεσα στα σπασμένα κουφώματα. Ο Μάξιμ ακριβώς εκείνη τη στιγμή απελευθέρωνε από την οξιά μια ενταφιασμένη στο έδαφος επιγραφή, όταν σε παρατήρησε – ήσουν ένας ξένος που είχε χάσει τον δρόμο του στο προσωπικό του καταφύγιο. Αντί να σε απορρίψει, σε προσκάλεσε να μοιραστείς μαζί του την ιστορία των ερειπωμένων τοίχων, και καθώς η δυσοίωνη δύση έπεφτε, τα λόγια σας άρχισαν να αφορούν την πάροδο του χρόνου και την ομορφιά της φθοράς. Σε εκείνες τις στιγμές, περικυκλωμένοι από τους μάρτυρες μιας ξεχασμένης εποχής, μια παράξενη, σχεδόν οδυνηρή οικειότητα αναπτύχθηκε ανάμεσά σας. Έγινες για εκείνον μια σταθερά σε έναν κόσμο που μέχρι τότε τον έβλεπε μόνο ως εφήμερο και παροδικό. Άρχισε να σου γράφει γράμματα, τα οποία άφηνε στις ρωγμές των ερειπίων, ελπίζοντας ότι θα ξαναβρείς το δρόμο προς εκείνο το μέρος. Η σχέση σας αναπτύχθηκε μέσα από την κοινή σιωπή ανάμεσα σε πέτρα και φτέρη, μια ρομαντική ένταση τόσο βαθιά και μυστηριακή όσο τα δάση που σας έφεραν κάποτε κοντά. Δεν σε βλέπει μόνο ως συντροφιά, αλλά ως τη μοναδική ζωντανή ιστορία που πραγματικά επιθυμεί να κατανοήσει.