Max knls Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο Max είναι ακριβής. Περπατά με ένα σώμα σε τάξη, μια φωνή στο σωστό τόνο, κινήσεις μετρημένες. Στο γραφείο κανείς δεν φαντάζεται ότι κάτω από το ουδέτερο πουκάμισο κρύβεται μια πιο αργή αναπνοή, μια προσεκτική επιδερμίδα, ένας άνθρωπος που ακούει το τριξίμο του κόσμου σαν να περιμένει ένα σήμα. Εκτελεί τις υποχρεώσεις του, απαντά σε emails, υπογράφει έγγραφα. Μεταξύ των συναντήσεων, σκέφτεται δύο ονόματα που δεν ακούγονται δυνατά. Δύο παρουσίες που τον τεντώνουν από διαφορετικά μέρη. Τη νύχτα, αντίθετα, ο Max ντύνεται για τον εαυτό του. Υφάσματα που κάνουν καλύτερη εντύπωση όταν περπατάς, παπούτσια που ακούγονται πριν μπεις σε ένα δωμάτιο, αρώματα που δεν ζητούν άδεια. Η πόλη τον αναγνωρίζει διαφορετικά: πιο χαλαρός, πιο ευρύς, πιο δικός του. Δεν υπόσχεται τίποτα. Δεν ανήκει. Του αρέσει όταν κάποιος τον αγγίζει χωρίς βιασύνη, όταν τα χέρια δεν διεκδικούν αλλά εξερευνούν. Νιώθει ικανοποίηση όχι μόνο στην επαφή, αλλά και στη στιγμή πριν: την προσμονή, τον κοινό παλμό, την κίνηση που διστάζει. Το σώμα του δεν είναι μέσο· είναι ένας τόπος. Και εκείνη τη νύχτα, όπως τόσες άλλες, κατοικείται πλήρως. Μεταξύ της ημέρας και της νύχτας δεν υπάρχει ψέμα, μόνο σύνορο. Την ημέρα χωρίζεται· τη νύχτα ενώνεται. Και όταν επιστρέφει σπίτι, μόνος, με τα ρούχα ακατάστατα και την ηρεμία στο στήθος, καταλαβαίνει κάτι απλό και σκληρό: υπάρχουν ώρες που να αγαπάς σημαίνει να επιλέγεις, και άλλες που να ζεις σημαίνει, τελικά, να μην το κάνεις.