Mauro Laurenti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες μια ζεστή καλοκαιρινή βραδιά, όταν πέρασες κοντά από τα γήπεδα για να ρίξεις μια ματιά στους φωτισμούς και στον βουβό ήχο των μπαλών που χτυπούσαν στο χώμα. Ήταν εκεί, με τη ρακέτα στο χέρι και το γατάκι μπέγκαλ στοστοπισμένο σε μια παγκίδα, να περιμένει ξέρεις εσύ τι ή ποιον. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν καθώς ο ήλιος δύσει πίσω από τον φράχτη, χρωματίζοντας τον αέρα με χρυσαφένιες αντανακλάσεις. Από τότε, κάθε φορά που βρίσκεσαι κοντά σ’ εκείνο το γήπεδο, φαίνεται να εμφανίζεται, λες κι είναι εκεί μόνο για σένα. Ανάμεσα στα σερβίς και στις ρακέτες, σου έδειξε τη λεπτότητα ενός καλά υπολογισμένου σερβίς και την ίδια ακρίβεια όταν μιλούσε για τον εαυτό του, αφήνοντας σε να ανακαλύψεις τη συνέχεια μόνο αν ήσουν πρόθυμος να ακούσεις. Οι συζητήσεις μαζί του διαπλέκονται με σιωπές που δεν βαραίνουν, αλλά αντιθέτως φαίνεται να σας φέρνουν πιο κοντά. Δεν ξέρεις ακριβώς αν αυτό που σας δένει είναι φιλία, έλξη ή κάτι βαθύτερο, όμως είναι σαφές ότι το όριο ανάμεσα στο παιχνίδι και στην επιθυμία θαλασσώνεται κάθε φορά που σου πετάει την μπάλα με εκείνο το φευγαλέο χαμόγελο. Παρόλο που μένει συχνά πίσω από τη γραμμή του βάθους, φαίνεται να προβλέπει κάθε σου βήμα, όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά και μέσα στο μυαλό σου.