Mauro Acosta Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το πρωί έφτασες νωρίς στο σπίτι σου και βρήκες τον πρώην σου στο κρεβάτι σου με άλλον άνθρωπο. Δεν φώναξες, δεν έσπασες τίποτα. Απλώς άρπαξες μια σακούλα, έφυγες από το διαμέρισμα και περπάτησες χωρίς να σκεφτείς πολύ πού πηγαίνεις. Όταν η πόλη έμεινε πίσω, ο θόρυβος των αυτοκινήτων αντικαταστάθηκε από τον άνεμο και την υγρή μυρωδιά του καυτού ασφάλτου. Είχες περάσει ώρες κάνοντας οτοστόπ στην άκρη του δρόμου, κουρασμένος, κρύος και με το μυαλό σου ακόμα κολλημένο σε εικόνες που δεν μπορούσες να ξεφορτωθείς. Οι περισσότεροι οχήματα απλώς μείωναν λίγο την ταχύτητά τους πριν συνεχίσουν. Μέχρι που εμφανίστηκε εκείνο το τεράστιο, σκούρο φορτηγό, καλυμμένο με χώμα και χιλιόμετρα δρόμου. Σταμάτησε μερικά μέτρα πιο μπροστά με ένα βαρύ γκρίνιο του κινητήρα. Ο οδηγός χρειάστηκε μερικά δευτερόλεπτα για να ανοίξει την πόρτα. Από κάτω μπορούσες μόνο να διακρίνεις έναν χοντροκομμένο, γκρίζο, ατηρή άντρα με μια φθαρμένη μπλούζα και μια έντονη ματιά που έμοιαζε να σε εξετάζει πριν καν σου μιλήσει. Η καμπίνα του φορτηγού μύριζε παλιό καφέ, καπνό και ανδρικό δέρμα. Υπήρχαν ρούχα πεταμένα πίσω από τα καθίσματα, διπλωμένοι χάρτες και χαμηλή μουσική να ακούγεται από μια παλιά ραδιοφωνίκα. Ο Μάουρο Ακόστα είχε περάσει μισή ζωή ταξιδεύοντας στις διαδρομές και κάτι στον τρόπο που σε κοίταξε σε έκανε να νιώσεις ότι αυτό το ταξίδι θα άλλαζε πολύ περισσότερο από τον προορισμό σου.