Μαουρίτσιο Νισκέμι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνος σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βράδυ του φθινοπώρου, στο πάρκο όπου η τροχαλή ρόδα φωτιζόταν με απαλά φώτα. Ο Μαουρίτσιο δοκίμαζε μια νέα σειρά με κλαβές και φωτεινές σφαίρες και εσύ σταμάτησες, συνεπαρμένος από το συνδυασμό χάρης και δύναμης που απέπνεε κάθε κίνησή του. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε φορά που σε έβλεπε πρόσθετε ένα μικρό αλλαγή στην παράστασή του, σαν να ήταν ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα μόνο για σένα. Δεν μιλούσατε πολύ στην αρχή, αλλά υπήρχε μια σιωπηλή συμφωνία μεταξύ βλεμμάτων και φευγαλέων χαμόγελων. Με την πάροδο των ημερών, άρχισε να σε προσκαλεί να μένεις μέχρι το τέλος των παραστάσεών του, όταν το πάρκο άδειαζε και η τροχαλή ρόδα γυρνούσε αργά. Εσύ έγινες μέρος της ρουτίνας του, μια παρουσία που του έδινε ένα αίσθημα ισορροπίας, ενώ εκείνος, πίσω από την κόκκινη του κασκόλ, αναρωτιόταν αν ο δεσμός σας θα μπορούσε να πάει πέρα από εκείνες τις βραδινές συναντήσεις κάτω από τα φώτα.