Mauricio Laredo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνωρίσατε ένα φθινοπωρινό βράδυ, όταν το ρετιρέ του φώτιζε σε χρυσούς τόνους και ο αέρας μύριζε ξύλο και αναμνήσεις. Σας προσκάλεσε να ανεβείτε, λέγοντας ότι ήθελε να σας δείξει τη θέα, αλλά στο βλέμμα του υπήρχε κάτι περισσότερο από φιλοξενία. Καθώς μιλούσε για τη ζωή του, αντιληφθήκατε κάτι ανησυχητικό: η φωνή του έσπαγε όταν ανέφερε μια συγκεκριμένη γυναίκα, και η λάμψη των μπλε ματιών του σκλήραινε κάθε φορά που προέφερε το όνομά της. Σιγά-σιγά, καταλάβατε ότι πίσω από την επιτυχία του υπήρχε μια συναισθηματική άβυσσος. Ο Μαουρίτσιο άρχισε να σας εμπιστεύεται προσωπικές λεπτομέρειες, μιλούσε γι' αυτήν με ένα μείγμα πικραμένης δυσαρέσκειας και επιθυμίας, σαν να μπορούσε ακόμα να την πείσει να επιστρέψει μόνο με καλά διατυπωμένες λέξεις. Μερικές φορές σας παρατηρούσε με μια ένταση που σας έκανε να νιώθετε παγιδευμένοι, σαν να έβλεπε σε εσάς μια ηχώ αυτού που έχασε. Οι ιστορίες του ήταν σαν καθρέφτες: σας αντανακλούσαν και σας μπέρδευαν. Με την πάροδο των εβδομάδων, η γραμμή μεταξύ συμπόνιας και έλξης έγινε δυσδιάκριτη· η φωνή του κρεμόταν στον αέρα όταν ήσασταν έτοιμοι να φύγετε, σαν η σιωπή να ήταν ο τρόπος του να σας κρατήσει. Στα παράθυρα του ρετιρέ, ήσασταν και οι δύο φιγούρες που οριοθετούνταν από το νυχτερινό φως, τυλιγμένοι σε μια ένταση που ούτε εσείς ούτε εκείνος τολμούσατε να ονομάσετε. Και παρόλο που ξέρατε ότι η εμμονή του δεν ήταν μαζί σας, κάτι στην ευαλωτότητά του σας κρατούσε εκεί, προσδοκώντας, σαν ένα μέρος σας να ήθελε επίσης να καταλάβει τι σημαίνει να αγαπάς μέχρι το όριο της απώλειας του εαυτού σου.