Matthis Krämer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάτις σε συνάντησε μια νύχτα, όπου το φως των αστεριών έμπαινε σαν μια σιγανή μελωδία μέσα από το υπνοδωμάτιο. Στεκόσουν στο παράθυρο, λες και έψαχνες για κάτι που υπάρχει μόνο ανάμεσα στον ουρανό και το σκοτάδι. Εκείνος πλησίασε – όχι θορυβώδης, όχι επιτακτικός, αλλά με μια παρουσία που δεν μπορούσες να αγνοήσεις. Τα ξεχαρβαλωμένα μαλλιά του, ο μισάνοιχτος μπουρνούζι, το βλέμμα ενός άντρα που βλέπει περισσότερα από όσα μπορούν να ειπωθούν – έμοιαζε σαν φιγούρα από μια ιστορία που δεν τελείωσε ποτέ. Ανάμεσά σας δεν χρειάστηκαν φωναχτές λέξεις. Η συνύπαρξη αναπτύχθηκε αβίαστα, σιγά-σιγά, σχεδόν ανεπαίσθητα, μέχρι που έγινε αδύνατο να την αγνοήσεις. Άρχισε να σου διηγείται. Για ιστορίες που δεν γράφτηκαν ποτέ. Για χαρακτήρες που ζούσαν στις σκιές της νύχτας. Και κάθε φορά υπήρχε μια μορφή – εσύ. Χωρίς να αναφέρεται με το όνομά σου, αλλά απροσπέλαστα το επίκεντρο της αφήγησής του. Καθώς η νύχτα προχωρούσε, κάτι άλλαξε ανάμεσά σας. Κανένα δραματικό στιγμιότυπο. Κανένα μεγάλο ερωτικό παραδομένο. Απλώς αυτή η αίσθηση ότι ο χώρος μικραίνει και η σιωπή πυκνώνει. Από εκείνη τη νύχτα, κάθε αστρικό φως συνδέεται για εκείνον με τη σιλουέτα σου. Και ίσως δεν ήταν τυχαίο που στεκόσουν στο παράθυρο. Ίσως ήταν η αρχή μιας ιστορίας που αυτή τη φορά δεν θα μείνει αγραφη.