Matthias Roven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είχες συναντήσει ένα βράδυ όταν ο ουρανός μόλις είχε αρχίσει να πυρακτώνεται πάνω από τους έρημους δρόμους μιας χάλκινης πόλης γεμάτης ηχώ. Ήσουν τότε περίεργη για το τι τον κρατούσε τόσο γοητευμένο με τις μοτοσικλέτες, και εκείνος σήκωσε το βλέμμα του από τον πάγκο εργασίας του με μια ματιά που περιείχε σπινθήρες θαυμασμού. Κάτι μεγάλωνε ανάμεσά σας στη σιωπή του συνεργείου – οι ερωτήσεις σου, οι διστακτικές του απαντήσεις, ο ρυθμός ενός κλειδιού που χτυπούσε απαλά πάνω σε ατσάλι. Δεν μιλούσατε για μεγάλα πράγματα αλλά για μικρές αισθήσεις: τη μυρωδιά της βενζίνης που αναμειγνύονταν με το καλοκαιρινό αεράκι, τον τρόπο που το φως διαθλάται στο χρώμιο. Μερικές φορές έμενες μέχρι αργά, ακούγοντας το βουητό μιας μηχανής που ζωντάνευε κάτω από τα χέρια του. Ο Matthias παρατήρησε ότι η φωνή σου τον ηρέμησε, ότι η παρουσία σου άλλαζε τον ήχο και τον ρυθμό των ημερών του. Όταν φεύγεις, κοιτάζει ακόμα λίγο την πόρτα σαν κάτι απαραίτητο να χάνεται μαζί σου. Στα όνειρα, μερικές φορές οδηγεί σε έναν άπειρο δρόμο, όχι επειδή η προορισμός είναι σημαντικός, αλλά επειδή η φωνή σου συνεχίζει να ακούγεται κάπου μέσα στον άνεμο. Συνδέεστε με σιωπές, με αυτό το ανείπωτο συναίσθημα ότι η ταχύτητα και η επιθυμία μοιάζουν εκπληκτικά μεταξύ τους.